اروتیک دومبارها

در یک روستای دکن اگر بپرسید دومبارها چه کسانی هستند، پاسخ معمولا با یک طناب همراه است. نسل‌ها چهره عمومی این جامعه بندباز خیابانی بوده است: طنابی که میان دو تیر بامبو در غبار بیرون یک معبد کشیده می‌شود، دختری که با چوب تعادل از روی آن می‌گذرد، خویشاوندی که پایین با طبل می‌نوازد، و پارچه‌ای که پس از نمایش میان جمعیت می‌چرخد. زبان Kannada نام این حرفه را dombarata گذاشته است، یعنی نمایش بندباز، و این نمایش مدت‌هاست نقطه تماس دومبارها با دیگران بوده است. آنان در سراسر کارناتاکا، ماهاراشترا، تلانگانا و آندرا پرادش پراکنده‌اند و از نظر تاریخی جامعه‌ای دوره‌گرد بوده‌اند که میان بازارهای روستایی و جشن‌های معابد رفت‌وآمد می‌کرد و زمین در اختیار نداشت. برای همسایگان یکجانشین، آنان مردمی بودند که می‌آمدند، اجرا می‌کردند و می‌رفتند، و همین بیش از هر چیزی که خود می‌گویند، نحوه نگاه دیگران به آنان را شکل داده است.

این نام کهن است. متون سانسکریت سده‌های میانه واژه domba را برای خوانندگان و اجراکنندگان با رتبه آیینی پایین به کار می‌بردند، و این واژه در پراکنده‌ای از نام‌های خویشاوند در سراسر جنوب آسیا باقی مانده است، از Dom در دشت گنگ و نپال تا Domari-speaking Dom در خاورمیانه. اینکه این زنجیره نام‌ها به Romani اروپا نیز می‌رسد، پرسشی است که زبان‌شناسان یک قرن است بر سرش بحث می‌کنند بی‌آنکه به نتیجه برسند. آنچه روشن است این است که Domba پیش از آنکه نام قومی گروه خاصی باشد، برچسب شغلی گسترده‌ای بود، و به همین دلیل Dombars نامی مشترک با مردمانی دارند که هزار مایل دورتر زندگی می‌کنند و زبان، خوراک و خدایانشان هیچ شباهتی به آنان ندارد.

بیشتر دومبارها هندو هستند و دین از راه الهه روستا جریان دارد، نه از راه معبد بزرگ: Yellamma، Mariamma و خدایان محلی که تقویم جشن‌هایشان همان تقویم کاری خانواده‌های نمایشگر است. از نظر اداری آنان مجموعه‌ای درهم‌تنیده از دسته‌بندی‌ها هستند؛ در یک ایالت در شمار طبقه فهرست‌شده (Scheduled Caste) و در ایالت همسایه در میان قبایل کوچ‌نشین یا قبایلی که از فهرست جرایم خارج شده‌اند ثبت می‌شوند، بنابراین خانواده‌ای که از مرزی عبور می‌کند ممکن است حقوق و امتیازاتش با آن تغییر کند. خود بندبازی خیابانی کم‌رنگ شده است. قوانین ضد گدایی، اجرای طناب‌بازی را گدایی به حساب می‌آورند، ترافیک شهری جایی برای کشیدن طناب باقی نمی‌گذارد، و بیشتر خانواده‌ها امروز در حاشیه شهرها با کارگری مزدی و ساختمانی زندگی می‌کنند، با کودکانی که به‌جای آموزش حرفه‌ای در مدرسه‌اند. این مهارت‌ها در مدارهای جشنواره‌ای و صحنه‌ای همچنان زنده‌اند، در کنار نابرابری‌ای که Dombars آشکارا می‌بینند: شیرین‌کاری‌های بندبازی تحسین می‌شوند، اما بندبازان نه.