اروتیک کورواها

کُروا مردمی کوهستانی و جنگلی در مرکز و شرق هند هستند و آنچه ایشان را متمایز می‌کند، مدت درازی است که به بلندی‌ها چسبیده‌اند. در حالی که جوامع همسایه در دره‌ها به کشاورزی ساکن شدند، بسیاری از کُروا در روستاهای کوچک و پراکنده روی فلات‌ها و خط‌الرأس‌های شمال چهاتیسگر و غرب جهارکند ماندند. آنان با تبر و کمان زندگی می‌کردند، با زمین‌هایی که در دامنه‌ی تپه‌ها پاک‌سازی می‌شد و با هر آنچه جنگل سال در هر فصل ارزانی می‌داشت. این تقسیم هنوز هم ایشان را تعریف می‌کند. Pahari، یا کُروای تپه‌ای، کسانی هستند که در بلندی‌ها ماندند. Dihariها به روستاها پایین آمدند، به کشاورزی با گاوآهن روی آوردند و اکنون زندگی‌ای بسیار شبیه جوامع کشاورز اطرافشان دارند.

زبان ایشان به شاخه‌ی موندا از خانواده‌ی آسترواسیایی تعلق دارد، همان خانواده‌ای که خمری و ویتنامی به آن تعلق دارند. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن اسوری، بیرهور و موندری هستند که همگی را جوامع کوچکی در همین مناطق مرتفع به زبان می‌آورند، و در هر سو همسایگانی از شاخه‌های هندوآریایی و دراویدی دارند. هندی، چهاتیسگاری و سادری زبان‌های بازار، مدرسه و ادارات دولتی‌اند و بیشتر کُروا به آسانی میان آن‌ها جابه‌جا می‌شوند. در بسیاری از روستاها، زبان خانه به تدریج جایگاه خود را از دست می‌دهد.

دین محلی و کاربردی است. بیشتر کُروا هندو شمرده می‌شوند، اما پرستش روزانه‌ی ایشان بر محور ارواح تپه‌ها و روستا، ارواح نیاکان خانواده و قربانی‌های فصلی مرتبط با کاشت، برداشت و شکار می‌چرخد. درخت مهوا به اندازه‌ی هر زیارتگاهی اهمیت دارد: گل‌هایش خوراک و منبع درآمد است و پایه‌ی مشروبی است که تقریباً در هر گردهمایی عرضه می‌شود.

مدت زیادی است که بیگانگان داستان کُروا را به جای خودشان روایت کرده‌اند. نویسندگان استعماری، کُروای تپه‌ای را نماد وحشی‌گری می‌دانستند. پس از استقلال، کُروای تپه‌ای در فهرست گروه‌های قبیله‌ای آسیب‌پذیر ویژه‌ی هند قرار گرفتند. هنوز هم اغلب ایشان را «پسران خوانده‌ی رئیس‌جمهور» می‌خوانند، برچسبی که نماد دهه‌ها برنامه‌ی دولتی شده که هدفش آوردن خانوارهای بلندی‌نشین به جاده، فروشگاه‌های جیره‌ای، مدرسه و زمین‌های کشاورزی دائمی بوده است. نتایج ناهموار بوده و کشش میان تپه و دشت همچنان تنش محوری زندگی کُروا است.