اروتیک بهیل‌ها

بهیل‌ها یکی از بزرگ‌ترین جمعیت‌های قبیله‌ای هند هستند که در کوهپایه‌های مناطقی پراکنده‌اند که مادیا پرادش، گجرات، راجستان و ماهاراشترا در آن به هم می‌رسند. آنان از دیرباز مردمی کوهستان‌نشین بوده‌اند: قلمروشان رشته‌کوه‌های ویندیا، ساتپورا و آراولی است، مناطق جنگلی و ناهموار که ارتش‌ها در طول تاریخ برای کنترل آن‌ها با دشواری روبه‌رو بودند و همین امر، بهیل‌ها را سال‌ها پس از آنکه دشت‌های اطراف توسط این یا آن امپراتوری تصرف شده بودند، از درجه‌ای از خودمختاری برخوردار نگه داشت. نام آنان در متون سانسکریت و دوران مغول آمده است و در وقایع‌نامه‌های اولیه راجپوتی به‌عنوان جنگل‌نشینانی ظاهر می‌شوند که حاکم تازه باید همکاری‌شان را جلب می‌کرد پیش از آنکه بر زمین ادعا کند؛ واقعیتی سیاسی که قرن‌ها سازش میان رؤسای بهیل و دربارهای راجپوت را شکل داد.

آنان به بهیلی سخن می‌گویند، زبانی هندوآریایی که میان گجراتی و راجستانی قرار دارد و به هیچ‌یک از این دو به‌روشنی تعلق ندارد، و در عمل به طیف گسترده‌ای از گویش‌ها تقسیم می‌شود که با زیرگروه‌ها تطابق دارند: بهیلالا، واساوا، تادوی، گاراسیا، دامور و بسیاری دیگر، که برخی از آن‌ها به هویت‌های قومی متمایز خود بدل شده‌اند. برای نمونه، بهیلالاها نسب خود را به ازدواج با خاندان‌های راجپوت می‌رسانند و از نظر تاریخی حقوق زمین‌شان به حقوق طبقات مسلط اطرافشان نزدیک‌تر بوده است؛ تادوی‌ها از نظر وابستگی عمدتاً مسلمان‌اند؛ و شاخه‌های نزدیک به میناها و گاراسیا هر کدام وزن اجتماعی ویژه خود را دارند. این به معنای دقیق کلمه یک قوم واحد نیست، بلکه فدراسیونی از جوامع خویشاوند است که زبان، جغرافیا و احساس مشترک آدیواسی بودن، یعنی ساکنان بومی، آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد، در مناطقی که این وضعیت معنای سیاسی واقعی دارد.

از نظر سرشماری، دین آنان هندو است، هرچند عمل در میدان لایه‌لایه است. خدایان روستایی، زیارتگاه‌های نیاکان و واسطه‌های تسخیرشده در کنار پانتئون گسترده‌تر هندو قرار دارند و شخصیت‌های برجسته‌ای مانند الههٔ معبد بهیل کالیکا یا دِوهای محلی روستاهای ساتپورا با صورت‌هایی که پیش از هر معبد هندویی که بازدیدکننده‌ای بشناسد وجود داشته‌اند، آرام می‌شوند. کمان مدت‌هاست نشان بهیل‌ها بوده است؛ اکلاویا، کماندار مهابهاراتا، از آنِ آنان دانسته می‌شود. تیراندازی هنوز در جشن‌هایی مانند باگوریا، نمایشگاه بهاری که جوانان در آن از طریق آیینی برای خواستگاری، همسر خود را برمی‌گزینند، دیده می‌شود؛ آیینی که با وجود تلاش‌ها برای رسمی‌کردن آن، سرسختانه دوام آورده است. نقاشی‌های دیواری پیتهورا که متخصصان آیینی برای مناسبت‌های خانگی می‌کشند، سنت دیداری‌ای است که بهیل‌ها بیش از هر چیز خارج از منطقه خود به آن شناخته می‌شوند.