اروتیک بالیایی‌ها

بالیایی‌ها از معدود مردمان اندونزیایی‌اند که در میان آنان هندوئیسم، نه اسلام، محور سازمان‌دهندهٔ زندگی است، و نادرتر از آن، موردی‌اند که این هندوئیسم چنان کامل با رسوم جان‌باورانه و نیاکانی کهن‌تر درآمیخته که خود به‌مثابه سنتی مستقل عمل می‌کند. Agama Hindu Dharma تقویم، معماری، طرح روستاها و پیشکش‌های کوچک روزانه را شکل می‌دهد، یعنی canang sari که از برگ نخل، گل و برنج ساخته می‌شود و هر صبح بر آستانه‌ها و داشبوردها گذاشته می‌شود. این جزیره درست در شرق جاوه قرار دارد و تنگه‌ای باریک آن دو را از هم جدا می‌کند، و این تنگه نقش تاریخی بزرگی ایفا کرده است: هنگامی که اسلام در قرن‌های پانزدهم و شانزدهم دربار ماجاپاهیت را فرا گرفت، بخش بزرگی از اشرافیت، روحانیت و سنت ادبی هندو-جاوه‌ای به آن سوی تنگه کوچ کرد. آنچه امروز فرهنگی منحصربه‌فرد بالیایی به نظر می‌رسد، تا حدی بازماندهٔ آن مهاجرت است که بر جزیره‌ای نشست که پیش‌تر جمعیت بومی و خدایان خود را داشت.

آن جمعیت کهن‌تر هنوز وجود دارد. بالی آگا، به معنای «بالیایی‌های اصیل»، بیشتر در روستاهای کوهستانی مانند تنگانان و ترونیان زندگی می‌کنند و از بازسازمان‌دهی درباری هندو-جاوه‌ای که دشت‌های پست را از نو شکل داد فاصله نگه داشتند. آداب آنان به‌شدت با جریان اصلی غالب بالیایی تفاوت دارد: قواعد ازدواج متفاوت، شیوه‌های تدفین متفاوت (ترونیان به‌ویژه به سبب قرار دادن مردگانش در فضای باز زیر درختی مقدس، به جای سوزاندن آنان، شهرت دارد)، و شیوهٔ متفاوت ادارهٔ روستا بر پایهٔ شورای ریش‌سفیدان، نه بر پایهٔ سلسله‌مراتب متأثر از نظام کاستی که همراه پناهندگان ماجاپاهیت آمد. بقیهٔ جامعهٔ بالیایی نظام کاستی چهارلایهٔ تعدیل‌شده‌ای را به ارث برده که امروز بیشتر به نقش‌های آیینی و قراردادهای نام‌گذاری مربوط است تا به تحرک اجتماعی.

زبان بالیایی از زبان‌های آسترونزیایی است و با جاوه‌ای و با خانوادهٔ گسترده‌تر مالایی-پولینزیایی که از ماداگاسکار تا جزیرهٔ ایستر امتداد دارد خویشاوند است، اما نظامی از سطوح گفتاری دارد، یعنی واژگان متمایز برای سخن گفتن با فرادستان، فرودستان یا هم‌ردیفان در مراتب اجتماعی، که گوینده باید در هر گفتگو آن را رعایت کند. بیشتر بالیایی‌ها زبان اندونزیایی را نیز به‌عنوان زبان مشترک عمومی به کار می‌برند. ویژگی تعیین‌کنندهٔ دیگر banjar است، یعنی انجمن محله‌ای که هر بزرگسالی عضو آن است و عروسی‌ها، سوزاندن مردگان، جشن‌های معبد و اختلافات را سازمان می‌دهد. به‌ویژه سوزاندن مردگان، یعنی ngaben، همان صحنهٔ شاخص فرهنگی است که بیگانگان متوجه آن می‌شوند: مفصل، پرهزینه، و اغلب سال‌ها به تأخیر می‌افتد تا خانواده بتواند هزینهٔ روانه کردن شایستهٔ روح را فراهم کند.