اروتیک آلاس

آلاس‌ها مردمانی دره‌نشین‌اند. در ارتفاعات جنوب‌شرقی آچه، در جزیره سوماترا، رودخانه آلاس از میان دشت گسترده و درازی می‌گذرد که کوه‌های رشته لوسر آن را احاطه کرده‌اند، و آلاس‌ها نسل‌به‌نسل شالیزارهای این دشت را کشت کرده‌اند. کوتاکان، شهر بازار در مرکز دره، مقر منطقه Southeast Aceh Regency است. با ترک شالیزارها، تقریباً بلافاصله جنگل بارانی آغاز می‌شود. بخش بزرگی از ارتفاعات اطراف دره در داخل پارک ملی Gunung Leuser قرار دارد.

زبانشان اغلب غریبه‌ها را شگفت‌زده می‌کند. آلاس‌ها در آچه مسلمانند، تنها استانی در اندونزی که قوانین اسلامی را اجرا می‌کند، با این حال زبانشان به شاخه باتاکِ شمالی از خانواده زبان‌های استرونزی تعلق دارد. این زبان به کارو و پاک‌پاک، که در آن‌سوی مرز در سوماترای شمالی گفتگو می‌شود، نزدیک‌تر است تا به آچه‌ای یا گایو، زبان همسایگان کوهستانی‌شان در شمال. گویش خواهر آن در کلوتِ جنوب آچه گفته می‌شود. بیشتر آلاس‌ها خود را باتاک نمی‌خوانند، نامی که بسیاری از سوماترایی‌ها آن را به مردمان عمدتاً مسیحی سوماترای شمالی پیوند می‌دهند. با این همه، خویشاوندی در ساخت اجتماع پیداست. خانواده‌ها به تبارهای پدرتبار موسوم به merga تعلق دارند و نام‌هایی چون Selian و Deski از پدر به فرزندان می‌رسد.

ایمان، روز عادی را شکل می‌دهد. کودکان تلاوت قرآن می‌آموزند، زمان نمازها کار و استراحت را تنظیم می‌کند و شعر مذهبی در اجراهای محلی جریان دارد. شناخته‌شده‌ترین نمونه آن Mesekat است، رقصی که به‌صورت نشسته در یک ردیف اجرا می‌شود و اجراکنندگان با همزمانی آواز می‌خوانند و حرکت می‌کنند.

گسست تندِ تاریخ دره در سال 1904 رخ داد. در آن سال ستونی از ارتش استعماری هلند به فرماندهی G.C.E. van Daalen از ارتفاعات گایو و آلاس گذشت تا آنان را به تسلیم وادار کند. در Kuta Reh، روستای مستحکم آلاس‌ها، سربازان صدها مدافع و روستایی را کشتند، از جمله زنان و کودکان. عکس‌های کشته‌شدگان وقتی به هلند رسیدند خشم برانگیختند. در دهه‌های اخیر، رهبران آلاس و گایو گاه‌به‌گاه برای جدا کردن ارتفاعات به‌عنوان استانی جداگانه به نام ALA از آچه تلاش کرده‌اند. استدلال آنان این است که داخل کشور هویت خاص خود را دارد و از پایتخت ساحلی Banda Aceh چندان بهره‌ای نمی‌برد.