اروتیک پالائونگ (تاآنگ)

پالائونگ‌ها، که خود را تآنگ می‌نامند، مردمی کوهستانی از گروه اتروآسیایی هستند که در ایالت شان شمالی میانمار زندگی می‌کنند و جوامع مرتبطی در یوننان چین (جایی که به آنان دآنگ گفته می‌شود) و در شمال تایلند دارند. شمار آنان به صدها هزار نفر می‌رسد و به زبان‌های پالائونگی از شاخه مون-خمر سخن می‌گویند که میان زیرگروه‌هایی چون شوه (طلایی)، پاله (نقره‌ای) و رومای پالائونگ تقسیم شده‌اند. بیشتر آنان بوداییان تراوادا هستند که باورهای کهن ارواح را نیز نگه می‌دارند.

جامعه و معیشت

پالائونگ‌ها کشاورزان کوهستانی‌اند که مدت‌ها به کشت چای شهرت داشته‌اند و هم چای تخمیرشده برای خوردن و هم چای خشک برای تجارت می‌کاشته‌اند، و در کنار آن برنج دامنه‌کوه، ذرت و محصولات دیگر را نیز می‌کاشته‌اند. تپه‌های اطراف نام‌سان در ایالت شان شمالی دیرزمانی مرکز تولید چای پالائونگ بوده‌اند و چای این مناطق بلند به بازارهای سراسر میانمار و به چین رسیده است. روستاهایی از خانه‌های چوبی که زمانی اغلب به صورت سازه‌های جمعی بلند ساخته می‌شدند، بر خط‌الراس‌ها و شیب‌ها متمرکزند و صومعه‌های بودایی محور زندگی اجتماعی‌اند. بسیاری از خانوارها دام نگه می‌دارند و باغچه دارند، و بازارهای هفتگی در شهرک‌های تپه‌ای، مردمان گوناگون مناطق بلند شان را برای داد و ستد چای، محصولات و کالاهای دست‌ساز گرد هم می‌آورند. جشن‌ها، آیین ورود به رهبانیت و تقویم کشاورزی، سال را سامان می‌دهند.

ظاهر و آرایش

زنان پالائونگ به پوشش سنتی چشمگیری شناخته می‌شوند: ژاکت کوتاه و دامنی لوله‌ای با راه‌راه‌های افقی، معمولاً به رنگ قرمز تیره با نوارهایی آبی، سبز و سیاه، که با یک پیچ‌پارچه کمری پوشیده می‌شود. متمایزترین بخش آن مجموعه حلقه‌هایی است که در کمر پوشیده می‌شود، نوارهایی از نی لاکی، روتان یا نقره که در افسانه‌ها به یاد نسب از یک شاهدخت اژدها دانسته می‌شوند. زیورهای نقره‌ای، مهره‌ها و یک روسری پیچیده، این پوشش را کامل می‌کنند.

میراث و دگرگونی

در دهه‌های اخیر، درگیری و آوارگی در تپه‌های شان بر بسیاری از جوامع تآنگ اثر گذاشته، و مهاجرت کاری و آموزش مدرن، جوانان را به سوی پوشش و کار دشت‌نشینان کشانده است. با این همه، پوشش سنتی، فرهنگ چای و زندگی جشن‌های بودایی همچنان نشانه‌های نیرومند هویت پالائونگ‌اند.