اروتیک چو رو

قوم Chơ Ro که خود را Chrau می‌نامند، مردمی کوهستان‌نشین‌اند که سرزمین‌شان نه در فلات مرکزی ویتنام، بلکه در سرزمین‌های پست‌تر و موج‌دار شرق سایگون است. روستاهایشان در تپه‌ها و زمین‌های جنگلی کهن اطراف Xuân Lộc، Long Khánh و Định Quán در Đồng Nai قرار دارند، و دورتر به سوی جنوب و نزدیک ساحل، در حوالی Châu Đức و Xuyên Mộc. سرشماری 2019 حدود 29,500 نفر از آنان را شمرد. کمتر منطقه‌ای در کشور به اندازه این منطقه سریع دگرگون شده است. بخش بزرگی از داستان امروزین قوم Chơ Ro درباره حفظ هویتی متمایز است، در حالی که زمین پیرامونشان به کشتزارهای کائوچو، باغ‌ها، بزرگراه‌ها و مناطق صنعتی بدل شد. زبان آنان، Chrau، به شاخه باناریک جنوبی از زبان‌های مون-خمر تعلق دارد. خویشاوندان نزدیکش زبان‌های Stieng، Mnong و Koho هستند که مردمان همسایه در شمال به آن‌ها سخن می‌گویند. زبان ویتنامی در همان خانواده آستروآسیایی خویشاوندی بسیار دورتر است. دستور کامل زبان Chrau در سال 1971 منتشر شد، از این رو این زبان بهتر از بسیاری از زبان‌های کوچک منطقه مستندسازی شده است. با این همه، ویتنامی زبان مدرسه، بازار و کار است و هر خانواده را به شدت به سوی خود می‌کشد.

نسل‌های متمادی، قوم Chơ Ro با پاک‌کردن قطعه‌هایی از جنگل کشاورزی می‌کرد، برنج کوهی می‌کاشت و هنگامی که خاک فرسوده می‌شد به جای دیگری کوچ می‌کرد. شکار، ماهی‌گیری و گردآوری خوراک آنچه را محصول برآورده نمی‌کرد تکمیل می‌کرد. خانه‌ها بر پایه‌هایی بلند ساخته می‌شدند. کشتزارهای دائمی، محصولات نقدی و خانه‌های ساخته‌شده روی زمین بیشتر جای این شیوه زندگی را گرفته‌اند، اما جهان دینی پشت آن ناپدید نشده است. باورهای سنتی بر این‌اند که ارواحی، یا yang، در جنگل، آب، خانه و خود برنج زندگی می‌کنند. آیینی که بیش از همه به قوم Chơ Ro پیوند دارد Sayangva است که برای گرامی‌داشت روح برنج پس از برداشت برگزار می‌شود. روستا تیرکی بامبویی آراسته برپا می‌کند، پیشکش‌ها می‌چیند، گونگ می‌نوازد و شراب برنج را از خمره‌های مشترک با نی‌های بلند بامبو می‌نوشد. این آیین هم سپاسگزاری است و هم بیانیه‌ای است بر این‌که جامعه همچنان به عنوان یک جامعه وجود دارد. مسیحیت، هم کاتولیک و هم پروتستان، در شماری از روستاهای Chơ Ro نیز ریشه دوانده است و اکنون کلیساهایی در سرزمینی برپاست که روزگاری روح برنج تنها مرجعی بود که در آن اهمیت داشت.