اروتیک ابونگ

ابونگ‌ها لامپونگ‌های ساکن نواحی داخلی جنوب سوماترا هستند. آن‌ها خود را Abung Siwo Mego می‌نامند، یعنی ابونگِ نُه طایفه، و این نام بیشتر آنچه را دربارهٔ ایشان مهم است بیان می‌کند. آن‌ها اتحادی از گروه‌های نسب پدری یا buay هستند که خود را به نیاکان مشترک می‌رسانند. این خطوط تباری هنوز مراسم، مرتبه و ازدواج را سامان می‌دهند. روستاهای آن‌ها در دشت‌های رودخانه‌ای مناطقی قرار دارد که امروز کابوپاتن‌های لامپونگ شمالی، لامپونگ مرکزی و لامپونگ شرقی را تشکیل می‌دهند، و نقشهٔ ناحیهٔ پیرامون کوتابومی پر است از جاهایی که نام ابونگ را بر خود دارند.

در میان لامپونگ‌ها، شکاف اصلی فرهنگی میان دو سنت عرفی است. جوامع سایباتین در ساحل، اشرافیتی موروثی را حفظ می‌کنند. ابونگ‌ها به شاخهٔ پپادون تعلق دارند که نامش را از صندلی چوبی منبت‌کاری‌شده گرفته است؛ صندلی‌ای که مرد هنگام گرفتن عنوان اشرافی بر آن نشانده می‌شود. طبق عرف پپادون، مرتبه صرفاً به ارث نمی‌رسد. خانواده‌ای می‌تواند با برگزاری begawi ارتقا یابد، یعنی جشن عمومی پرهزینه‌ای با ذبح گاومیش و ضیافت، که با تأیید رهبران عرفی گردهم‌آمده انجام می‌شود. در پایان، میزبان لقبی افتخاری می‌گیرد. در این نظام، ثروت و جایگاه به اندازهٔ تبار اهمیت دارند و این نظام هنوز در بسیاری از روستاها سلسله‌مراتب را تعیین می‌کند. آنچه همه‌چیز را کنار هم نگه می‌دارد piil pesenggiri است، قانون شرف لامپونگی که به نام نیک، میزبانی گشاده‌دستانه و حضور در کارهای جمعی ارج می‌نهد.

ابونگ‌ها به گویش Nyo از زبان لامپونگی سخن می‌گویند. این گویش نام خود را از واژه‌اش برای «چه»، یعنی nyo، گرفته است؛ همین واژه این گویش را از گویش Api که در جاهای دیگر استان رایج است متمایز می‌کند. لامپونگی زبانی آسترونزیایی است که خط ویژهٔ خود را دارد، خطی برگرفته از نظام‌های نوشتاری هندی، هرچند امروزه اندونزیایی در مدرسه و کسب‌وکار غلبه دارد. اسلام از راه تجارت و پیوندهای سیاسی با سلطنت بانتن، که آن سوی تنگهٔ سوندا قرار دارد، به منطقه راه یافت. تقریباً همهٔ ابونگ‌ها مسلمان‌اند و ایمان آنان در عروسی‌ها و مراسم اعطای عنوان، بی‌دغدغه در کنار حقوق عرفی قرار می‌گیرد.

بزرگ‌ترین تغییر سدهٔ گذشته از بیرون آمد. در دوران حکومت هلند، و با سرعتی بسیار بیشتر پس از استقلال اندونزی، لامپونگ به مقصد اصلی مهاجرانی بدل شد که از جاوهٔ پرجمعیت به آنجا منتقل می‌شدند. امروز مردمان لامپونگی‌زبان در استان خودشان اقلیت‌اند. آسان‌ترین جا برای دیدن آداب و رسوم هنوز عروسی‌هاست. عروس‌ها دامن‌های tapis با نخ‌های زرین می‌پوشند و تاج نوک‌تیز طلایی siger را بر سر می‌گذارند. برخی خانواده‌ها نیز sebambangan را زنده نگه می‌دارند، یعنی فرار آیینی برای ازدواج که در آن دختر پیش از آغاز مذاکرهٔ دو خانواده نامه‌ای و مبلغ اندکی پول به جا می‌گذارد.