اروتیک کوتای

کوتای‌ها مردم رودخانه ماهاکام‌اند، آبراه قهوه‌ای و درازی که شرق کالیمانتان را در سمت اندونزیایی بورنئو می‌برد. آنچه آنان را به‌عنوان یک گروه متمایز می‌کند ترکیبی خاص است: زبان مالایی، دین اسلام، و وابستگی به سلطنتی که نامش به کهن‌ترین کتیبه‌های مجمع‌الجزایر اندونزی پیوند خورده است. در بالادست رودخانه، اقوام دایاک مانند بنوآک و تونجونگ زندگی می‌کنند، در حالی که تازه‌واردان بوگیس و بانجار بیشتر تجارت ساحلی را پایه‌گذاری کردند. کوتای‌ها بخش پایینی و میانی رودخانه را در اختیار دارند و برای قرن‌ها، مرز میان کوتای و دایاک را به همان اندازه دین و محل زندگی خانواده بر آب ترسیم می‌کرد، و نه فقط تبار.

زبانشان، مالایی کوتای، به شاخه مالایی خانواده استرونزیایی تعلق دارد و در دو گونه اصلی وجود دارد که به نام شهرهای تنگارونگ و کوتا بانگون خوانده می‌شوند. این زبان با بانجاری، که در جنوب بدان سخن گفته می‌شود، پیوند نزدیکی دارد و بیشتر کوتای‌ها به آسانی میان آن و زبان اندونزیایی جابه‌جا می‌شوند، زبانی که بر مدارس، ادارات و تلویزیون مسلط است.

دو پادشاهی نام کوتای را حمل کرده‌اند. نخستین، که با نام کوتای مارتادی‌پورا به یاد آورده می‌شود، در موارا کامان برپا بود. آنجا، حدود 400 میلادی، پادشاهی به نام مولاوارمان ستون‌های سنگی‌ای به نام یوپا برافراشت که به زبان سانسکریت کنده‌کاری شده بود تا بخشش‌هایش به کاهنان براهمن را ثبت کند. سپس پادشاهی بعدی‌ای در پایین‌دست رودخانه، کوتای کارتانگارا، در قرن هفدهم آن دولت کهن‌تر را در خود جذب کرد، در زمانی که دربارش اسلام را پذیرفته بود. سلطنت بر تجارت رودخانه‌ای رشد کرد و تحت کنترل هلندی‌ها درآمد. همچنین معلوم شد که روی میدان‌های نفتی و لایه‌های زغال‌سنگی قرار دارد که هنوز اقتصاد منطقه را می‌چرخانند. پس از استقلال اندونزی قدرت سیاسی خود را از دست داد و در سال 2001 به‌عنوان نهادی فرهنگی احیا شد، با سلطانی که دوباره در تنگارونگ بر تخت نشست. تحول بعدی هم اکنون در جریان است: پایتخت جدید اندونزی، نوسانتارا، تا حدی روی زمینی در داخل کوتای کارتانگارا در حال ساخته شدن است.

بیشتر کوتای‌ها مسلمان سنی‌اند و اسلام ریتم نماز، روزه و ازدواج را تعیین می‌کند. با این حال، بزرگ‌ترین رویداد عمومی سال کوتای‌ها، جشنواره ارائو در تنگارونگ، آیین‌هایی را با خود دارد که پیش از اسلام وجود داشته‌اند. در طول روزها رقص، بازی و تشریفات دربار، یک تندیس اژدها از ماهاکام پایین برده می‌شود و در رودخانه رها می‌شود. در مراسم پایانی، بلیمبور، تمام شهر یکدیگر را با آب خیس می‌کنند تا پاک شوند. ارائو جایی است که یک قوم مسلمان و ملایی‌زبان آشکارترین وفاداری را به پادشاهی رودخانه‌ای کهنی دارد که از آن برآمده است.