اروتیک آکیت

رایج‌ترین روایت محلی می‌گوید آکیت‌ها نام خود را از راکیت گرفته‌اند که واژه مالایی به معنای طوف است. نسل‌ها روی آب زندگی کرده‌اند، در سوی ریاوی تنگه مالاکا. خانوارهای کامل با طوف و قایق از میان خورهای جزر و مدی و کانال‌های جنگل حرا که پیرامون جزیره روپات و ساحل سوماترای مقابل آن قرار دارد جابه‌جا می‌شدند. ماهی می‌گرفتند، صدف جمع می‌کردند، چوب و فرآورده‌های جنگلی برمی‌داشتند و هرگاه فصل یا فرصت تجارت ایجاب می‌کرد به ساحل می‌آمدند. بیش از هر رسم منفرد، همین زندگی کوچ‌نشین بود که آنان را از روستاهای مالایی ساکن اطرافشان جدا می‌کرد.

امروزه بیشتر آکیت‌ها در روستاهای ثابت زندگی می‌کنند. بخشی از این تغییر ناشی از سال‌ها اسکان دولتی بوده که هدفش چیزی بود که اندونزی آن را جوامع عرفی دورافتاده می‌نامد، و بخشی دیگر از جاذبه مدرسه، درمانگاه و کار مزدی برمی‌آمد. روپات همچنان مرکز آنان است. زبان خودشان گونه‌ای از مالایی است، بسیار نزدیک به مالایی ریاوی، به‌طوری که مردم درباره این‌که آیا آن را زبانی جداگانه باید شمرد اختلاف دارند، و تقریباً همه آنان زبان اندونزیایی را هم حرف می‌زنند. از نظر زبانی به جهان مالایی تعلق دارند. از نظر اجتماعی مدت‌هاست در لبه آن ایستاده‌اند.

دین جایی است که این لبه بیشتر نمایان می‌شود. در این ساحل، مسلمان شدن مدت‌هاست به معنای مالایی شدن بوده و بسیاری از آکیت‌ها هرگز این گام را برنداشته‌اند. آیین کهن‌تر با ارواح جنگل، دریا و نیاکان سروکار دارد و درمانگرانی که میان مردم و این نیروها می‌ایستند. تماس طولانی با بازرگانان و مهاجران چینی در امتداد ساحل ریاو به ازدواج میان دو جامعه انجامید. همچنین بودیسم و آیین عامیانه چینی را به برخی روستاهای آکیت آورد، به همین دلیل نام خانوادگی چینی یا سکوی نیایش خانگی در آنجا غیرعادی نیست. کلیساهای مسیحی نیز اعضای آکیت دارند و برخی خانواده‌ها مسلمان شده‌اند. در عمل آکیت‌ها از یک دین پیروی نمی‌کنند، بلکه چند دین را کنار هم دنبال می‌کنند.

مقامات اندونزی آکیت‌ها را در شمار suku asli ریاو، یعنی بومیان به رسمیت شناخته‌شده این استان، قرار می‌دهند. آنان را با ساکای، تالانگ مامک و بونای گروه‌بندی می‌کنند و اغلب با عنوان Melayu Tua، یعنی جمعیت‌های مالایی کهن‌تر منطقه، توصیف می‌شوند. این برچسب توجه رسمی به همراه دارد، اما فشارها همان‌هایی هستند که آشناست: کوچک‌شدن جنگل‌های حرا و جنگل، گسترش مزارع، و این پرسش که دانش مردمی که روی طوف زندگی می‌کردند درباره جزر و مد، کانال‌ها و سواحل تا چه اندازه پس از آن باقی می‌ماند که دیگر کسی روی طوف زندگی نمی‌کند.