اروتیک آکلانون

آکلانون‌ها مردم آکلان‌اند، استان کوچکی در گوشه شمال غربی پانای در مرکز فیلیپین. سریع‌ترین راه تشخیص آنان از ویزایی‌های دیگری که پیرامونشان زندگی می‌کنند، گوش دادن است. زبان‌شان که گویشوران آن را آکیانون می‌نامند، واکه متمایزی دارد که با ea نوشته می‌شود. این واکه اغلب جایی ظاهر می‌شود که زبان‌های خویشاوند «ل» دارند، پس خانه baeay است و خود استان آکیان نامیده می‌شود. هیلیگاینون زبان مشترک منطقه است و فیلیپینی و انگلیسی در مدارس و ادارات دولتی به کار می‌روند. آکلانون زبانی است که مردم در خانه و بازار به آن حرف می‌زنند. گونه‌های بسیار خویشاوند آن، مالاینون و بوروانگانون، در شهرهای غربی گفته می‌شوند. در بیشتر دوران استعمار، آکلان به‌عنوان بخشی از کاپیز اداره می‌شد. این استان انقلاب علیه اسپانیا را از راه نوزده آکلانون به یاد دارد که در سال 1897 در کالیبو اعدام شدند، و تنها در سال 1956 استانی جداگانه شد. بزرگ‌ترین تغییر از آن زمان از سوی ساحل آمده است. بوراکای، که در نزدیکی نوک شمال غربی قرار دارد، از جزیره‌ای آرام به مشهورترین ساحل کشور بدل شد و کارگر و پول به منطقه آورد. وقتی دولت در سال 2018 شش ماه آن را به روی گردشگران بست، تمام استان آن را حس کرد.

آیین کاتولیک زندگی عمومی را شکل می‌دهد و پررنگ‌ترین جلوه‌اش آتی‌آتیهان کالیبو است که هر ژانویه به افتخار سانتو نینیو، تمثال کودک عیسی، برگزار می‌شود. روزها مرکز استان پر است از گروه‌های طبل‌نواز و رقصندگانی که صورتشان با دوده سیاه شده و سر می‌دهند هالا بیرا! و ویوا سنیور سانتو نینیو! سنت محلی دوده را به آتی‌ها پیوند می‌دهد، مردمی نگریتو که پیش از ویزایی‌های دشت‌نشین در پانای می‌زیستند و امروز هم آنجا زندگی می‌کنند. همچنین جشنواره را به افسانه‌ای درباره داتوهای بورنئویی پیوند می‌دهد که دشت‌ها را از یک رئیس آتی خریدند. مورخان این روایت را فولکلور می‌دانند، اما هنوز همان است که کالیبو با آن خود را توضیح می‌دهد، و رقص خیابانی آخر هفته را با دسته‌روی‌ها و مراسم پرجمعیت عشای ربانی تقسیم می‌کند. ایباجای و شهرهای دیگر نسخه‌های خود را برگزار می‌کنند. کارهای آرام‌تر در تمام سال در کارگاه‌های خانوادگی اطراف کالیبو ادامه دارد. آنجا بافندگان الیاف را از برگ آناناس می‌تراشند، سر به سر گره می‌زنند و روی دارهای دستی به پینیا می‌بافند، پارچه شفافی که برای بارونگ رسمی و لباس عروسی در سراسر فیلیپین به کار می‌رود. آباکا و نخل بوری نیز به پارچه، حصیر و کیف بافته می‌شوند.