اروتیک مانگارای

مردم Manggarai در یک‌سوم غربی جزیرهٔ Flores زندگی می‌کنند، جزیره‌ای کشیده و آتش‌فشانی در شرق اندونزی که ارتفاعات آن به‌شدت از دریاهای Savu و Flores برمی‌خیزد. سرزمین‌شان خنک، بارانی و چین‌خورده است: دره‌های برنج پلکانی، باغ‌های قهوه، توده‌های بامبو و خانه‌های مخروطی با سقف کاهگلی که هنوز روستاهای قدیمی‌تر را مشخص می‌کنند. شمارشان به بیش از نیم میلیون نفر می‌رسد و آنان مردم غالب در ناحیه‌هایی هستند که به نامشان خوانده می‌شوند، با Ruteng به‌عنوان مرکز کوهستانی و رشته‌ای از شهرهای کوچک‌تر که به‌سوی ساحل پایین می‌آیند.

زبان آنان، Manggarai، به خانوادهٔ زبان‌های آسترونزی تعلق دارد و در زیرگروه Sumba-Flores قرار می‌گیرد، با خویشاوندان نزدیکی چون Rembong و Ngadha و زنجیره‌های گویشی Manggarai-Rai که از دره‌ای به دره‌ای به‌تدریج در هم می‌آمیزند. زبان‌شناسان معمولاً آنچه را ساکنان محلی یک زبان می‌نامند، مجموعه‌ای از گونه‌های منطقه‌ای می‌دانند؛ گویش‌های غربی، مرکزی و شرقی آن‌قدر تفاوت دارند که گویشوران دو سر موطن گاه در میانه راه با زبان اندونزیایی به تفاهم می‌رسند. در مقابل، مردم Bimanese در جزیرهٔ همسایهٔ Sumbawa زبانی کاملاً متفاوت سخن می‌گویند و مرز در تنگهٔ Sape شکافی زبانی واقعی است.

دین مردم Manggarai در بیشترین حد کاتولیک است، میراثی از تماس پرتغالی در قرن شانزدهم و، قاطع‌تر از آن، حضور طولانی مبلغان هلندی در Flores. حضور در مراسم عشای ربانی بالاست، زندگی کلیسایی متراکم است و تقویم کلیسا بخش بزرگی از سال را سامان می‌دهد. اما کاتولیسم اینجا آیین کهن را جابه‌جا نکرده، بلکه بیشتر با آن درهم تنیده شده است. نیاکان همچنان هدیه می‌گیرند، متخصصان آیینی همچنان امعا و احشا می‌خوانند، و خانه‌های عشیره‌ای، یعنی mbaru gendang، طبل‌ها و اقتدارشان بر زمین را نگه می‌دارند. سکوهای سنگی Compang در مرکز روستاها همچنان جای درست دعای جمعی است، هرگاه موضوعی جدی در میان باشد: محصول، بیماری یا اختلافی بر سر مرز.

آنچه بیگانگان بیشتر درباره‌اش می‌شنوند caci است، نبردی تک‌به‌تک با شلاق که در عروسی‌ها، جشن‌های برداشت محصول و خوش‌آمد به میهمانان مهم اجرا می‌شود. دو مرد نوبت‌به‌نوبت با شلاقی از چرم خام و سپری از پوست گاومیش ضربه می‌زنند و دفع می‌کنند، با عمامه و زنگوله بر تن، در حالی که تماشاگران آواز می‌خوانند و طبل می‌زنند. زخم بر صورت رایج است و بی‌شکایت تحمل می‌شود؛ هدف آسیب زدن نیست، بلکه نشان دادن خونسردی است. به همان اندازه متمایز است lingko، مزارع برنجی به شکل تار عنکبوت که از میخی مرکزی پخش می‌شوند و در آن‌ها زمین از سوی ریش‌سفیدان تبار به خانواده‌ها در قطعاتی مانند تکه‌های پای تقسیم می‌شود. هر دو آیین بیش از آنکه نمایش فرهنگی باشند، نهادهایی عملی‌اند؛ راه‌هایی برای حل اینکه چه کسی مالک چیست، چه کسی به چه کسی بدهکار است، و چه کسی در برابر روستا خوب ایستاده است.