اروتیک بامیلکه

بامیلکه‌ها به آن معنایی که این برچسب القا می‌کند، یک قوم واحد نیستند. این نام ساخته‌ی دوران استعمار است و حدود صد رئیس‌نشین را که در ارتفاعات آتشفشانی غرب کامرون پراکنده‌اند در خود جمع می‌کند، یعنی فلات بامیلکه، جایی که ارتفاع هوا را خنک می‌کند و خاکِ غنی‌شده از فوران‌های کهن باران را در خود نگه می‌دارد. هر رئیس‌نشین کیان سیاسی کوچک خودش را دارد، با گویش، خاندان حاکم و روز بازار ویژه‌ی خود. Mengaka، Ghomala'، Yemba، Medumba، Fe'fe' و Nda'nda' و بقیه تنها تا حدی با یکدیگر قابل فهم‌اند؛ بامیلکه‌ای از بافوسام و بامیلکه‌ای از دشانگ ممکن است در بنیان‌های فرهنگی بیش از واژگان گفتاری با هم اشتراک داشته باشند.

آنچه آنان را به هم پیوند می‌دهد، شیوه‌ای در سازمان‌دهی زندگی است. اقتدار از طریق fon یا chef supérieur اعمال می‌شود، رئیسی مقدس که جایگاهش را شورایی از بزرگان و شبکه‌ای از انجمن‌های مخفی تنظیم می‌کنند، از جمله kamveu و mkem، که امور قضایی، آیین تشرف و مدیریت مرگ را بر عهده دارند. زمین در تبار نگه‌داشته می‌شود نه در اختیار فرد؛ جایگاه مرد با مجتمع خانوادگی‌ای که نگه می‌دارد، با جمجمه‌های نیاکانی که پاس می‌دارد، و با فرزندانی که سرانجام جمجمه‌ی او را پاس خواهند داشت سنجیده می‌شود. سقف‌های مخروطی و نی‌پوش مشهور و خانه‌های با قاب بامبویی که امروز در شهرها بیشتر با ورق حلبی و بتن جایگزین شده‌اند، هرگز صرفاً پناهگاه نبودند؛ آن‌ها کیهان‌شناسی‌ای را در خود داشتند که نیاکان را بالا، زندگان را در میانه و مردگانِ مشورت‌شونده را پایین قرار می‌داد.

این زبان در شاخه‌ی گراس‌فیلدز از خانواده‌ی نیجر-کنگو جای دارد، در کنار بامون و زبان‌های تیکار؛ زبانی نواختی که نظام‌های رده‌های اسمی‌اش دست‌نخورده مانده و سنت نوشتاری‌اش عمدتاً جدید است و بیشتر با میانجی‌گری فرانسوی شکل گرفته. مسیحیت که در جنوب فلات بیشتر کاتولیک و در جاهای دیگر پروتستان است، از طریق هیئت‌های تبشیری آلمانی و سپس فرانسوی آمد و اکنون وابستگی مذهبی غالب است، هرچند آیین جمجمه‌ها و مراسم funerailles (یعنی مراسم خاکسپاری دوم و عمومی که اغلب سال‌ها به تأخیر می‌افتد و در واقع مردگان را در میان نیاکان می‌نشاند) بدون احساس تناقض چشمگیری ادامه دارد. این دو عمل در یک خانواده و گاهی در یک فرد با هم همزیستی دارند.

بامیلکه‌ها تا حد زیادی بر اثر شرایط به طبقه‌ی تجاری کامرون بدل شدند: جمعیت متراکم در زمین‌های کشاورزی محدود، نظام ارث‌بری که پسران کوچک‌تر را از مجتمع خانوادگی بیرون می‌راند، و سرکوب خشونت‌بار جنبش استقلال‌طلب UPC در اواخر دهه‌ی 1950 و اوایل دهه‌ی 1960 که خانواده‌های بامیلکه را به دوالا، یائونده و فراتر از آن پراکنده کرد. امروز آنان سهم نامتناسبی از کسب‌وکارهای کوچک و متوسط کشور را اداره می‌کنند و پشتوانه‌ی آنان صندوق‌های اعتباری چرخشی، یعنی tontines، است؛ این صندوق‌ها سرمایه را از طریق شبکه‌های اعتماد جابه‌جا می‌کنند، شبکه‌هایی که نظام بانکی رسمی هرگز نتوانست جایگزین‌شان شود.