اروتیک دینکا

دینکاها خود را جینگ می‌نامند و از بلندقدترین مردمان جهان‌اند، واقعیتی که از همان زمان که بیگانگان درباره‌شان می‌نویسند اندازه‌گیری شده، مورد توجه قرار گرفته و در تصور خودشان از خویش جا افتاده است. آنان در دشت‌های سیلابی و ساوانای سودان جنوبی زندگی می‌کنند، به‌ویژه در امتداد بحرالغزال، بحرالجبل و سرزمین‌های تالابی که نیل سفید و سُد هر فصل آن را شکل می‌دهند. جهان آنان به‌گونه‌ای با گاو گره خورده است که فراتر از اقتصاد می‌رود. جایگاه اجتماعی مرد دینکا، امکان ازدواج او، شعرش و نام ستایشی که در طول زندگی با خود دارد، همه با گله پیوند خورده‌اند. اردوگاه‌های گاو با سیلاب‌ها جابه‌جا می‌شوند: در فصل خشک به چمنزارهای توئیچ کنار رود فرود می‌آیند و در فصل بارش به روستاهای مرتفع‌تر بازمی‌گردند. این ریتم، تقویم این سرزمین است.

زبان دینکایی به شاخه نیلوتیک غربی از خانواده نیلو-صحرایی تعلق دارد و با زبان نوئر خویشاوندی نزدیک و با لوئو و شیلوک خویشاوندی دورتری دارد. این زبان به‌شدت نواختی است و نظام واکه‌ای غیرمعمولی دارد که زبان‌شناسان بارها به آن بازمی‌گردند. این مردم یک بلوک یکپارچه نیستند، بلکه فدراسیونی از حدود بیست‌وپنج بخش‌اند، از جمله آگار، بور، رِک، مالوال، نگوک، تویچ و دیگران، که هر یک قلمرو، تفاوت‌های گویشی و اتحادهای طایفه‌ای خود را دارند. پادشاهی متمرکز سنتی وجود ندارد؛ اقتدار نزد رهبران معنوی، یعنی بنی بیت یا «اربابان نیزه ماهیگیری»، و نزد ریش‌سفیدان اردوگاه گاو است.

مسیحیت، که بیشتر کاتولیک و آنگلیکن است، در جریان جنگ‌های داخلی طولانی اواخر قرن بیستم ریشه دواند و اکنون هویت دینی غالب است، اما در کنار جهان‌بینی کهن‌تری قرار دارد که بر محور نیالیچ، خدای آسمان، و لایه‌ای از ارواح نیاکان و طایفه‌ها می‌چرخد و هنوز به تولد، مرگ و آیین‌های مربوط به گاو شکل می‌دهد. این دو نظام بیشتر در کنار هم زیست می‌کنند تا با یکدیگر رقابت کنند. خود جنگ‌ها (به‌ویژه جنگ داخلی دوم سودان که در سال 2005 پایان یافت، و استقلال سودان جنوبی در سال 2011) میلیون‌ها دینکا را آواره کرد و دیاسپورایی جهانی پدید آورد، از جمله گروه شناخته‌شده مردان جوانی که در اوایل دهه 2000 در خارج اسکان داده شدند. شیوه‌های متمایزی همچنان پابرجاست: زخم‌نگاری به‌صورت خطوط افقی روی پیشانی، دادن نام‌های گاوی که مرد جوان درباره گاو نر محبوبش می‌سراید، و سرودهای ستایشی که ممکن است ساعت‌ها ادامه یابد و همچون نوعی بایگانی شفاهی برای آن بخش عمل می‌کند.