زنی از آکیه، مرجع فنوتیپ

اروتیک آکیه

زبان

آکیه (نیلوتی، نیلوتی جنوبی، شاخه کالنجین)، با تغییر زبان گسترده به ماسایی (نیلوتی، نیلوتی شرقی) و کاربرد سواحیلی (نیجر-کنگو، بانتو)

دین

باورهای سنتی، با پیروی برخی از مسیحیت

درباره آکیه

شعب Akie از معدود اقوام تانزانیا هستند که هویتشان از بیشه برمی‌خیزد نه از گله. آنان در دشت‌های خشک و تپه‌های جنگلی Maasai Steppe، در ناحیه Simanjiro از منطقه Manyara، زندگی می‌کنند و بر پایه شکار حیوانات وحشی و گردآوری عسل شیوه زیستی ساخته‌اند. بیشتر همسایگانشان ثروت را با شمار دام می‌سنجند و همین تفاوت، چیزی است که بیگانگان نسل‌ها شعب Akie را با آن توصیف کرده‌اند. واژه Dorobo از اصطلاحی در زبان ماسایی گرفته شده که به مردمی بی‌دام اشاره دارد. بیگانگان این واژه را برای گروه‌های کوچک گردآورنده در سراسر کنیا و تانزانیا به کار بردند، گویی همگی یک جمعیت واحدند. شعب Akie این نام را رد می‌کنند، زیرا اقوام جدا از هم را در یک گروه می‌ریزد و آنان را بر پایه معیارهای دامداران فقیر می‌خواند، و این بیش از آنکه درباره شعب Akie بگوید، درباره ارزش‌های دامداران سخن می‌گوید.

زبان خودشان که آن نیز Akie نام دارد به شاخه Kalenjin از گروه نیلی جنوبی تعلق دارد و با گفتار شعب Okiek، جنگل‌نشین‌های کنیا، پیوند نزدیک دارد. این زبان در خطری جدی است. نسل‌ها داد و ستد، وصلت و تماس روزانه با همسایگان ماسایی بسیاری از خانواده‌ها را به سوی زبان Maa کشانده و زبان سواحیلی زبان مدرسه، بازار و دولت شده است. گفتار روان Akie بیش از پیش به سخن سالخوردگان بدل شده و زبان‌شناسان کوشیده‌اند پیش از آنکه از میان برود آن را ثبت کنند.

اغراق در اهمیت عسل برای شعب Akie دشوار است. آن را می‌خورند، معامله می‌کنند و از آن شراب می‌سازند. عسل همچنین کالای اصلی مبادله‌شان با همسایگان دامدار و کشاورز است و دانستن جای زنبورها مهارتی ارزشمند است. شکار با کمان و تیر زهرآلود ستون دیگر اقتصاد بود. گروه‌های کوچک در پهنه‌ای گسترده که با فصول تغییر می‌کرد، شکار را دنبال می‌کردند و همین پهنه، وطن واقعی بود.

سده بیستم این پهنه را بسیار کوچک کرد. در دهه 1970، سیاست روستاسازی تانزانیا جوامع روستایی پراکنده را به سکونتگاه‌های ثابت منتقل کرد. در همین حال دامداران و کشاورزان به زمین‌هایی راندند که شعب Akie مدت‌ها از آن‌ها بهره برده بودند. بسیاری از شعب Akie امروز جمع‌آوری غذا را با کشاورزی در مقیاس کوچک ترکیب می‌کنند و دسترسی به زمین همچنان مسئله اصلی آنان است، زیرا دشت‌ها با مزارع و گله‌ها پر می‌شوند. باورهای سنتی کنار مسیحیت ادامه دارند. مردم بیرون از تانزانیا ممکن است شعب Akie را از سریال BBC با نام Tribe به تقدیم Bruce Parry بشناسند که با شکارچیان Akie زمان گذراند. در کشورشان جامعه‌ای کوچک‌اند که در سال 2000 شمارشان اندکی بیش از پنج هزار نفر بود و می‌کوشند سرزمین، زبان و احساس هویتشان را حفظ کنند.

فنوتیپ‌های معمول: آکیه

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

پوست قهوه‌ای تیره و موهای مشکی و مجعد که معمولاً کوتاه اصلاح می‌شود، چنان‌که در میان مردمان داخلی شمال تانزانیا رایج است. لباس روزمره بیشتر شامل لباس‌های دست‌دوم غربی است که روی آن پارچه‌ای پیچیده به سبک همسایگانشان ماسای پوشیده می‌شود، و برخی افراد زیورآلات مهره‌دوزی‌شده به خود می‌آویزند. شکارچیان به‌طور سنتی کمان، تیر و چاقو همراه دارند.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره آکیه

آکیه به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی آکیه آکیه (نیلوتی، نیلوتی جنوبی، شاخه کالنجین)، با تغییر زبان گسترده به ماسایی (نیلوتی، نیلوتی شرقی) و کاربرد سواحیلی (نیجر-کنگو، بانتو) است.

آکیه پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان آکیه باورهای سنتی، با پیروی برخی از مسیحیت است.