اروتیک عفرها

عفار در یکی از گرم‌ترین مکان‌های مسکونی روی زمین زندگی می‌کنند: فرورفتگی داناکیل و دشت‌های گدازه‌ای و دشت‌های نمکی که از آن در شمال‌شرق اتیوپی، جنوب اریتره و جیبوتی گسترده شده‌اند. زمین شرایط را تعیین می‌کند. دمای روز در بیشتر ماه‌های سال بالای چهل درجه است، آب سطحی کم است و اقتصاد محلی حول گله‌های متحرکی از شتر، بز و گاو سازمان یافته که میان چراگاه‌های فصلی جابه‌جا می‌شوند. عفار از سر نوستالژی کوچ‌نشین نیستند؛ کوچ‌نشین‌اند چون جایگزین آن گرسنگی است.

زبان آنان که به آن عفاری یا قفاری نیز گفته می‌شود، به شاخه کوشی خانواده زبان‌های آفروآسیایی تعلق دارد و نزدیک‌ترین زبان به ساهو است که همسایگان شمالی‌شان در اریتره به آن سخن می‌گویند. با سومالیایی و اورومو خویشاوندی دورتری دارد. عفاری از دهه 1970 با خطی بر پایه الفبای لاتین، یعنی Qafar Feera، نوشته می‌شود، اما شعر شفاهی همچنان شکل معتبر است: شعر ستایش، ازبرخوانی نسب، و مبادلات بداهه‌ای که مردان می‌سرایند و در برابر یکدیگر داوری می‌کنند. نسب وزن واقعی دارد. فرد پیش از هر چیز دیگر با وابستگی طایفه‌ای جای می‌گیرد و اتحادیه‌های بزرگ، که به‌طور کلی به‌عنوان آسایمارا «سرخ» و آدوایمارا «سفید» دسته‌بندی می‌شوند، هنوز همسویی سیاسی و حقوق چراگاه را شکل می‌دهند.

اسلام زود به آنان رسید، از شبه‌جزیره عربستان از راه باب‌المندب آمد، و عفار قرن‌هاست که سنی‌مذهب‌اند؛ منطقه زیلع یکی از نخستین پایگاه‌های اسلام در شاخ آفریقا بود. اعمال دینی بیشتر به سمت کاربردی بودن گرایش دارد تا علمی بودن. حقوق عرفی، mada'a، همراه با شریعت عمل می‌کند و بیشتر اختلافات مربوط به دام، ازدواج و خون‌بها را با ریاست بزرگان طایفه حل‌وفصل می‌کند. زنان نقش اقتصادی آشکارتری دارند از آنچه کلیشه جوامع شبانی مسلمان اجازه می‌دهد: آنان تولید شیر را مدیریت می‌کنند، در هر جابه‌جایی کلبه قابل حمل ari را برپا و جمع می‌کنند، و مستقلانه در بازار داد و ستد می‌کنند.

سلطنت عفار در اوسا که تا قرن بیستم دوام آورد، به این گروه حافظه سیاسی منسجمی داد که از تقسیم استعماری میان اتیوپی، اریتره ایتالیایی و سومالی فرانسوی جان به در برد. این تقسیم نقطه عطف است. این تقسیم یک اقتصاد شبانی واحد را میان سه دولت ملت بعدی تجزیه کرد و عفار را در هر کدام به اقلیتی دائمی بدل ساخت که بر سر مسیرهای چرا از مرزهایی مذاکره می‌کنند که خود گله‌ها آن‌ها را به رسمیت نمی‌شناسند. استان عفار در اتیوپی که در سال 1995 تأسیس شد، نخستین به‌رسمیت‌شناسی رسمی این بود که مردم حق دارند بر سرزمینی که همواره از آن عبور می‌کردند فرمانروایی کنند.