اروتیک اجوران

از یک ریش‌سفید صومالی درباره آجوران بپرسید و گفت‌وگو تقریباً همیشه به آب می‌رسد. از حدود قرن 13 تا اواخر قرن 17، یک سلطنت آجورانی دره‌های رودخانه‌های شبیل و جوبا در جنوب صومالی را اداره می‌کرد و قدرت آن از چاه‌ها به همان اندازه ارتش‌ها می‌گذشت. فرمانروایان آن از تبار گارن بودند. آنان چاه‌ها و مخازن آب سنگ آهکی را در سراسر داخل خشک ساختند و نگه داشتند، که برخی از آن‌ها هنوز در حال استفاده‌اند، و از مزارع کنار رودخانه‌ها و از گله‌هایی که برای نوشیدن آب می‌آمدند باج می‌گرفتند. قلمرو آنان تا ساحل بنادیر کشیده می‌شد، جایی که مقدیشو در آن سوی اقیانوس هند تجارت می‌کرد، و در قرن 16 نیروهای آجورانی با غارتگران پرتغالی در امتداد آن ساحل جنگیدند. با گذشت زمان، همین کنترل آب به منبع شکایت تبدیل شد. روایت شفاهی آخرین فرمانروایان آجوران را سختگیر به یاد می‌آورد و تا پایان قرن 17 شورش‌ها دولت را از هم گسیخته بودند.

سقوط سلطنت به معنای پایان این قبیله نبود. امروز مردم آجوران در صومالی، در منطقه صومالی اتیوپی و در شمال کنیا چوپان، بازرگان و شهرنشین هستند، و در شهرستان واجیر یکی از بزرگ‌ترین جامعه‌ها را دارند. نسب‌نامه‌های صومالی معمولاً آنان را در خانواده قبیله‌ای هاوی جای می‌دهند. زبان صومالی، که زبانی کوشی است، زبان روزمره است، اما وضعیت در کنیا پیچیده‌تر است. در آنجا، چوپانان آجوران نسل‌ها در کنار چوپانان بورانا اورومو زندگی کردند و با آنان هم‌پیمان بودند، و برخی بخش‌های آجوران در خانه به زبان بورانا سخن می‌گفتند. در این مرزنشینی، هویت قبیله‌ای بیش از زبان، از پیمان‌ها و شیوه‌های معیشت پیروی کرده است.

اسلام سنی روز را شکل می‌دهد، از وقت‌های نماز و روزه رمضان تا قراردادهای ازدواج. بخش بزرگی از آنچه دادگاه‌ها در جاهای دیگر رسیدگی می‌کنند هنوز به xeer سپرده می‌شود، یعنی حقوق عرفی صومالی: ریش‌سفیدان درباره سازش‌ها مذاکره می‌کنند و غرامت خون، که mag نامیده می‌شود، میان تبارها منتقل می‌شود نه میان افراد. شتر، گاو و بز همچنان معیار ثروت در روستاهاست. در کنیا، خانواده‌های آجوران جنگ شفتا در دهه 1960 و وضعیت اضطراری طولانی که پس از آن در منطقه مرزی شمالی سابق برقرار شد را تجربه کردند. در دهه‌های اخیر، رقابت با همسایگان دگودیا بر سر مراتع، چاه‌ها و مرزهای انتخاباتی بیش از یک بار به خشونت مرگبار کشیده شده است. قرن‌ها پس از سلطنت، سیاست آجوران همچنان به آب و چرا ختم می‌شود.