اروتیک سونجو

سونجو که خود را باتِمی می‌نامند، قومی کشاورز و کوچک از اقوام بانتو هستند که مانند جزیره‌ای درون سرزمین ماسایی زندگی می‌کنند. چند روستای آنان در تپه‌های خشک منطقه نگورونگورو در شمال تانزانیا قرار دارد، در غرب دریاچه ناترون و درست پیش از مرز کنیا، و هر یک از آن‌ها در جایی بنا شده که چشمه یا جویباری از دامنه پرتگاه سرازیر می‌شود. آب نقطه اصلی ماجراست. سونجوها در سرزمینی که به دامداران گله‌دار اختصاص یافته، کشاورزان آبیاری‌اند و آب را از طریق شیارهایی که با دست کنده‌اند به کرت‌های سورگوم، ارزن، لوبیا و سیب‌زمینی شیرین هدایت می‌کنند. حق بهره‌برداری از آب موروثی و بسیار محدود است: شورای ریش‌سفیدان در هر روستا تصمیم می‌گیرد چه کسی آبیاری کند و چه زمانی، و جایگاه هر مرد مدت‌هاست به جایگاهش در این صف بستگی دارد.

زبانشان، تمی، در نقشه معمایی است. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن معمولاً کیکویو، کامبا و سایر زبان‌های بانتو در مرکز کنیا دانسته می‌شوند که چند صد کیلومتر به شمال، در سرزمینی که قرن‌هاست متعلق به ماسایی‌هاست، قرار دارند. چگونگی رسیدن باتِمی‌ها به محل کنونی‌شان روشن نیست. برخی باستان‌شناسان آنان را به انگاروکا پیوند داده‌اند، سکونتگاه سنگی متروک آبیاری‌شده‌ای که در جنوب و در امتداد دره ریفت قرار دارد، اما این پیوند بیشتر محل بحث است تا امری اثبات‌شده. آنچه روشن است این است که همسایگی طولانی با ماسایی‌ها آنان را شکل داده است. روستاها زمانی با حصارهای خاردار احاطه می‌شدند و دروازه‌هایی در برابر یورش‌ها پاسداری می‌شد، مردان با کمان و تیرهای زهرآلود از آن‌ها دفاع می‌کردند، و سونجوها نظام ماسایی گروه‌های سنی را، با رده جنگاوری جوانان، و همچنین بخش زیادی از پوشش ماسایی را اقتباس کردند. مدت طولانی به جای گاو، بز نگه می‌داشتند و شیربها با بز سنجیده می‌شد. اختلاف با همسایگان ماسایی بر سر زمین و چراگاه هم کاملاً از میان نرفته است.

دین بر محور خامباگئو می‌چرخد، شخصیتی که بنا بر سنت سونجو به صورت مردی میان آنان ظاهر شد، معجزه کرد، از روستایی به روستای دیگر رفت، درگذشت و گوری خالی بر جای گذاشت. انتظار می‌رود در پایان جهان بازگردد. شباهت‌هایش با مسیح تقریباً هر بازدیدکننده‌ای را شگفت‌زده کرده است و مبلغان لوتری که از میانه قرن بیستم حضور داشتند، در او هم فرصتی یافتند و هم رقیبی. اکنون بسیاری از باتِمی‌ها مسیحی‌اند، با این حال معبدهای روستایی، تبارهای کاهنی و جشن سالانه‌ای که به خامباگئو ادای احترام می‌کند همچنان برقرار است. جهان بیرون برای مدتی کوتاه در سال 2011 به این منطقه توجه کرد، زمانی که یک کشیش لوتری بازنشسته در روستای سامونگه سونجو شروع به توزیع نوشیدنی گیاهی کرد که گفته می‌شد بیماری‌های مزمن را درمان می‌کند و صف خودروها کیلومترها در میان بوته‌زار کشیده شد.