اروتیک سگجو

سگجو مردمی کوچک و ساحلی‌اند که زبانشان به جایی دیگر اشاره دارد. آنان در نواری از ساحل اقیانوس هند زندگی می‌کنند، جایی که تانزانیا به کنیا می‌رسد، در روستاهای منطقه تانگا در شمال شهر تانگا، و آن سوی مرز در جنوب شهرستان کواله. همسایگانشان دیگوها، بوندی‌ها و سواحیلی‌ها هستند. اما زبان خودشان، دایسو (که به صورت ذایسو هم نوشته می‌شود)، با زبان‌های بانتوی ساحلی اطرافشان خویشاوندی ندارد. نزدیک‌ترین خویشاوندانش کیکویو، کامبا، امبو و میرو هستند که در مرکز و شرق کنیا، صدها کیلومتر به شمال، صحبت می‌شوند. این پیوند زبانی روشن‌ترین نشانه از مهاجرتی طولانی به جنوب است و سنت‌های خود سگجوها هم می‌گویند که از شمال آمده‌اند.

سگجوها نیز مانند مردمان میجیکندا، ریشه خود را به شونگوایا بازمی‌گردانند، سرزمینی در شمال رود تانا که مورخان هنوز نمی‌توانند جای دقیق آن را تعیین کنند. چند گروه ساحلی می‌گویند که از آنجا پراکنده شده‌اند. نویسندگان پرتغالی سگجوها را موسگجوس می‌نامیدند، مردمی جنگجو که در اواخر سده شانزدهم در اطراف مالیندی فعال بودند. مستندترین لحظه تاریخشان به سال 1589 بازمی‌گردد. در آن سال جنگجویان سگجو به پرتغالی‌ها و شهر مالیندی پیوستند تا زیمباها را نابود کنند، سپاهی غارتگر که در مسیر پیشروی‌اش به سوی شمال در امتداد ساحل، پیش‌تر کیلوا و مومباسا را غارت کرده بود. در سده‌های پس از آن، سگجوها به جنوب کوچ کردند و در دشت ساحلی‌ای که امروز در آن زندگی می‌کنند ساکن شدند.

زندگی در ساحل سواحیلی آنان را دگرگون کرد. سگجوها مسلمان‌اند و اسلام آهنگ زندگی روزمره را تعیین می‌کند: نماز جمعه، روزه رمضان، درس قرآن برای کودکان، و آیین‌های اسلامی در عروسی‌ها و مراسم خاکسپاری. سواحیلی زبان مسجد، بازار و ادارات دولتی است و در بسیاری از خانه‌های سگجو جای دایسو را گرفته است. در سوی کنیا، دیگو و سواحیلی زبان‌های روزمره‌اند. دایسو در جامعه‌ای کوچک‌تر در سوی تانزانیا باقی مانده است، پاره‌ای از خانواده‌ای زبانی از شمال دوردست، در ساحلی که هیچ‌کس دیگری در آن به زبانی شبیه آن سخن نمی‌گوید.

کار روزانه از ساحل پیروی می‌کند. خانواده‌ها در صخره‌های مرجانی و آبراهه‌های حرا ماهی می‌گیرند، کاساوا، ذرت و نارگیل می‌کارند و در تانگا و شهرهای مرزی تجارت می‌کنند. هویت در اینجا لایه‌لایه است. یک روستایی می‌تواند از نظر تبار سگجو، از نظر فرهنگ و دین سواحیلی، و به واسطه ازدواج و همسایگان به زبان دیگو مسلط باشد و در هیچ‌یک از این‌ها تعارضی نبیند. همین انعطاف‌پذیری سبب شد مردمی که با زبانی از درون کنیا به جنوب آمده بودند، ساحل را به‌تمامی خانه خود بدانند.