اروتیک ندونده

ندونده‌ها مردمی کشاورز از گروه بانتو در جنوب شرقی تانزانیا هستند. سرزمین آن‌ها منطقه‌ی داخلی اطراف ماساسی در استان متوارا و ناچینگوئا در استان لیندی است. بر اساس معیارهای تانزانیا، آن‌ها گروهی کوچک‌اند و بیرونی‌ها معمولاً آن‌ها را با مردمان بزرگ‌تر اطرافشان یکی می‌گیرند: ماکونده، موئرا، یائو و ماکوا. آنچه آن‌ها را متمایز نگه می‌دارد زبان است. زبان آن‌ها، ندونده هامبا، در همان شاخه‌ی بانتویی است که ماکونده، موئرا و یائو در آن قرار دارند؛ خوشه‌ای که زبان‌شناسان آن را در منطقه‌ی P در طبقه‌بندی گاتری جای می‌دهند. زبان سواحیلی در مدرسه، بازار و ادارات دولتی به کار می‌رود و بیشتر ندونده‌ها هر روز میان این دو زبان جابه‌جا می‌شوند.

دین در اینجا دوپاره است. اسلام از راه‌های تجاری کهن از ساحل سواحیلی به درون سرزمین رسید. مسیحیت پس از آن ریشه دواند که مبلغان آنگلیکن از «بعثت دانشگاه‌ها به آفریقای مرکزی» در سال 1876 در ماساسی مستقر شدند، و صومعه‌ی بندیکتی در ندندا بعدها این ناحیه را به مرکزی کاتولیک نیز بدل کرد. اکنون مسجدها و کلیساها به همان روستاها و غالباً به همان خانواده‌ها خدمت می‌کنند. ماساسی همچنین به سبب انتخابی غیرمعمول که کلیسای آنگلیکن آن کرد شناخته می‌شود. اسقف آن در دهه‌های 1920 و 1930 اردوگاه‌های تشرف را که گذار جوانان به بزرگسالی را نشان می‌دهند ممنوع نکرد، بلکه آن‌ها را به آیین‌های مسیحی بدل کرد. در سراسر جنوب این آیین‌ها با نام‌های سواحیلی جاندو برای پسران و اونیاگو برای دختران شناخته می‌شوند و هنوز رویدادی بزرگ خانوادگی‌اند.

سده‌ی نوزدهم در این منطقه خشونت‌بار بود. کاروان‌هایی که به سوی کیلوا می‌رفتند اسیرانی از درون سرزمین می‌گرفتند. غارتگران نگونی، که در محل با نام ماویتی یاد می‌شوند، بارها حمله کردند و در دهه‌ی 1880 به خود بعثت ماساسی یورش بردند. پس از جنگ جهانی دوم بریتانیایی‌ها ناچینگوئا را یکی از سه مکان «طرح بادام‌زمینی» برگزیدند، طرحی کشاورزی که با هزینه‌ای هنگفت شکست خورد. با این حال یک خط راه‌آهن، یک باند فرود و جاده‌های تازه برای منطقه باقی گذاشت. پس از استقلال، ناچینگوئا در جریان جنگ آزادی‌بخش موزامبیک میزبان اردوگاه‌های آموزشی FRELIMO بود، نشانه‌ای از اینکه مرز رووما چقدر نزدیک است.

بیشتر ندونده‌ها هنوز از راه زمین زندگی می‌کنند. کاساوا، سورگوم و ذرت خوراک خانواده‌هایشان را تأمین می‌کند. بادام هندی و کنجد درآمد نقدی فراهم می‌کنند، و برداشت بادام هندی موتور محرک اقتصاد کل جنوب است، از قیمت‌های حراج تا پولی که برای شهریه‌ی مدرسه لازم است.