اروتیک ساگارا

ساگاراها نام خود را از اوساگارا گرفته‌اند، کمربندی از تپه‌ها و دره‌های رودخانه که در آن دشت‌های ساحلی تانزانیا به سوی فلات خشک مرکزی بالا می‌روند. سرزمین اصلی آنان در ناحیهٔ کیلوسا در استان موروگورو قرار دارد، در امتداد رود موکوندوآ و تا کوه‌های روبهو. آنان مردمی نسبتاً کوچک‌اند که همسایگانی گرد آنان را گرفته‌اند که بیشتر مورد توجه بیگانگان بوده‌اند: کاگوروها در شمال، لوگوروها در شرق، گوگوها بر فلات در غرب و ویدوندا‌ها در جنوب. مرزهای میان این جوامع هرگز دیوار نبوده‌اند. بازارها، ازدواج و چشم‌انداز مشترک آنها را نفوذپذیر نگه داشته‌اند.

زبان آنان، کیساگالا، زبانی بانتویی است و بخشی از همان گروه زبانی شرق تانزانیاست که گویش کاگوروها، لوگوروها و زیگوآ را نیز در بر می‌گیرد. این زبان خانه و روستاست. سواحیلی تقریباً همه امور عمومی را اداره می‌کند: مدرسه، حکومت محلی، تجارت و عبادت، هم در کلیسا و هم در مسجد. مسیحیت و اسلام هر دو پیروان جاافتاده‌ای در میان ساگاراها دارند. اسلام با بازرگانان ساحلی به درون سرزمین آمد و مسیحیت با مبلغانی که همان راه‌ها را دنبال کردند.

موقعیت اوساگارا آن را به تاریخ بزرگ‌تری کشاند. در قرن نوزدهم جادهٔ اصلی کاروان‌ها از ساحل سواحیلی تا تابورا و دریاچهٔ تانگانیکا از این تپه‌ها بالا می‌رفت و عاج، اسیران، پارچه و تفنگ حمل می‌کرد. جهانگردان اروپایی از برتون و اسپیک به بعد در دفترهای سفر خود دربارهٔ این گذرگاه نوشتند. در اواخر سال 1884 کارل پترز و انجمن او برای استعمار آلمان از منطقه گذشتند و از رؤسای محلی امضاهایی بر قراردادهایی به زبان آلمانی گرفتند، اسنادی که امضاکنندگان هیچ راه واقعی برای خواندنشان نداشتند. برلین سال بعد این اوراق را با منشوری امپراتوری پشتیبانی کرد و اوساگارا یکی از پایه‌های آفریقای شرقی آلمان شد. حکومت استعماری بعدها خط راه‌آهن مرکزی را از کیلوسا گذراند و دشت‌های اطراف را به مزارع سیسال سپرد.

کیلوسای امروز شهری راه‌آهنی و بازارمحور است و بیشتر ساگاراها در روستاهای کشاورزی اطراف آن زندگی می‌کنند. این زمین زیر فشار جمعیت رو به رشد، سیلاب‌های رود موکوندوآ و گله‌دارانی است که به دشت‌ها می‌آیند. ساگاراها هنوز مردمی شناخته‌شده با نام و زبان خاص خودند که در میهنی زندگی می‌کنند که دو قرن بر سر راهی نشسته که همه دیگران به آن نیاز داشتند.