اروتیک عرب‌های آفریقایی

عرب‌های آفریقایی مردمی از دو ساحل‌اند که از هزار سال رفت‌وآمد موسمی در اقیانوس هند و از همپوشانی طولانی زندگی عربی و آفریقایی در کرانه‌های آن پدید آمده‌اند. این دسته‌بندی گسترده است و به‌راستی مورد بحث است. این دسته ساحل سواحیلی را از لامو به سمت جنوب، از راه ممباسا، زنجبار و کیلوا تا جزایر کومور دربرمی‌گیرد، جایی که بازرگانان عمانی و حضرمی با جوامع بانتوزبان پیوند زناشویی بستند و جامعه‌ای ساحلی ساختند که مسلمان، تجاری و کاملاً ویژهٔ خودش بود. همچنین عرب‌های رودنشین و عرب‌های بگاره در سودان را در بر می‌گیرد که نسب‌هایشان به عربستان می‌رسد، در حالی که تبارشان به‌طور غالب بومی است. و جوامع سیاه‌پوست بصره، بنادر خلیج، یمن و حجاز را نیز شامل می‌شود که بیشترشان از آفریقایی‌های شرقی‌ای هستند که تجارت برده آن‌ها را به شمال برد؛ تجارتی که کشورهای خلیج فارس تا اواسط قرن بیستم رسماً آن را لغو نکردند. کمتر کسی از این مردم این اصطلاح را در زندگی روزمره به کار می‌برد. آنان خود را زنجباری، بصراوی، سودانی یا عمانی می‌نامند.

زبان از جغرافیا پیروی می‌کند. در آفریقا زبان ساحل سواحیلی است، زبانی بانتو که بار سنگینی از واژگان عربی دارد و قرن‌ها با خط عربی نوشته می‌شد، پیش از آنکه خط لاتین برسد؛ در جاهای دیگر زبان عربی است، در شکل‌های سودانی، خلیجی و عراقی‌اش. اسلام تقریباً همگانی است و در صورت‌های محلی ظاهر می‌شود: شافعی سنی در ساحل، مالکی در سودان، اباضی میان خانواده‌های با ریشهٔ عمانی، و شیعه میان بسیاری از سیاه‌پوستان عراقی. دو لحظه در مرکز این داستان قرار دارند. در سال 869 زنج‌ها، یعنی کارگران آفریقای شرقی که باتلاق‌های شور اطراف بصره را خشک می‌کردند، علیه خلافت عباسی قیام کردند و چهارده سال آن منطقه را در دست داشتند. در سال 1964 انقلاب زنجبار سلطنت عمان را سرنگون کرد. این سلطنت از زمان انتقال پایتخت سعید بن سلطان به زنجبار در سال 1840 بر جزیره حکم می‌راند، و هزاران خانوادهٔ عرب و مختلط به عمان گریختند، جایی که نوادگان سواحیلی‌زبانشان هنوز زنجباری نامیده می‌شوند. آنچه بهتر سفر می‌کند موسیقی و طب است. تنبوره، ساز زهی، و رقص لیوه که در حیاط‌های عمانی و اماراتی اجرا می‌شود و بخشی از ترانه‌هایش به سواحیلی است، و زار، مراسم زنانهٔ تسخیر ارواح که از شاخ آفریقا به سودان، مصر، ایران و خلیج رفت، همگی واردات آفریقایی‌اند که به بخش‌های عادی زندگی عربی بدل شدند. رنگ‌گرایی در بخش بزرگی از منطقه همچنان واقعی است و واژهٔ عبد هنوز به‌عنوان توهین به کار می‌رود.