اروتیک سنگور

سنگوئر مردمی جنگل‌نشین از تپه‌های چرانگانی کنیا هستند. برای بیشتر بیرونی‌ها، نام آن‌ها معمولاً در همان جمله‌ای می‌آید که واژه بیرون‌راندن از زمین. این درست است، اما بیشترِ داستان را کنار می‌گذارد. سنگوئر پیش از آنکه هیچ دولتی زمین را جنگل حفاظت‌شده اعلام کند، در این ارتفاعات زندگی می‌کردند، در جنگل‌هایی چون امبوبوت در سوی الگیو-مارکوِت و کاپولت در ترانس-نزویا. احساس آن‌ها از خود به عنوان یک قوم بر این پیوند با زمین استوار است: شکار می‌کردند، گرد می‌آوردند و، از همه مهم‌تر، در جنگل‌های مرتفع و فضاهای علفزار بلند این رشته‌کوه زنبورداری می‌کردند.

آن‌ها به زبانی کالنجینی از شاخه نیلی جنوبی سخن می‌گویند. این زبان آن‌قدر به گفتار همسایگانشان، مارکوِت و پوکوت، نزدیک است که مأموران استعماری، و پس از آن‌ها مأموران کنیایی، اغلب سنگوئر را زیر نام گروهی دیگر فهرست کردند. چرانگانی یکی از این برچسب‌ها بود. به حساب آمدن به عنوان بخشی از مارکوِت برچسب دیگری بود. بخش بزرگی از سیاست امروز این جامعه تلاشی بوده است برای نپذیرفتن ادغام در گروه‌های دیگر، و خواستی برای شناخته شدن به عنوان یک قوم بومی متمایز با حق مستقل خود بر زمین.

عسل در مرکز شیوه دیرینه معیشت قرار دارد. کندوهای تنه‌ای بلند بر درختان آویخته‌اند و دانستن اینکه کدام کندو بر زمین کدام تبار قرار داشت، جنگل را دارای نقشه‌ای اجتماعی می‌کرد که هیچ تیم نقشه‌برداری نمی‌توانست ببیند. بهره‌برداری از زمین بر اساس تبار سازمان می‌یافت و خانواده‌ها با تغییر فصل‌ها میان فضاهای مرتفع و جنگل پایین جابه‌جا می‌شدند. امروزه بیشتر خانوارها همچنین قطعات کوچکی کشت می‌کنند و گاو، گوسفند و بز نگه می‌دارند، و بسیاری در لبه جنگل زندگی می‌کنند نه در درون آن. مسیحیت گسترده است، اما گورهای نیاکان و مکان‌های مقدس در جنگل همچنان اهمیت دارند. این بخشی از دلیلی است که چرا جابه‌جایی اجباری بیش از یک تغییر نشانی احساس شده است.

اوضاع زمانی سخت شد که جنگل‌های چرانگانی حفاظت رسمی به عنوان مخازن آب دریافت کردند، یعنی جنگل‌هایی که رودخانه‌های کشور را تغذیه می‌کنند. سازمان جنگلداری کنیا بارها و بارها خانه‌های سنگوئر را در امبوبوت آتش زده است، که از سال 2014 به بعد بیش از همه آشکار بوده است. نهادهای کمک‌رسان بین‌المللی درگیر شدند. یک پروژه بانک جهانی در آنجا شکایتی به هیئت بازرسی بانک کشید و در سال 2018 اتحادیه اروپا پس از آنکه نگهبانان جنگل یک مرد سنگوئر به نام روبرت کیروتیچ را تیرباران کردند و کشتند، تأمین مالی حفاظت از محیط زیست در این منطقه را معلق کرد. سنگوئر استدلال می‌کنند که کسانی که جنگل را سرپا نگه داشتند هرگز تهدیدی برای آن نبودند. پرونده آنان به مرجعی در بحث گسترده‌تری بدل شده است درباره اینکه آیا حفاظت از طبیعت با مردمان جنگل بهتر پیش می‌رود یا بدون آن‌ها.