اروتیک کیکویو

کیکویو بزرگ‌ترین گروه قومی منفرد کنیا است و بر دامنه‌های جنوبی و شرقی حاصلخیز کوه کنیا متمرکز است؛ کوهی که آن را Kĩrĩnyaga می‌نامند و به سنت، جایگاه نگای، خدای برتر، دانسته می‌شود. سرزمین اصلی آنان ارتفاعات مرکزی است: منطقه‌ای خنک و پرآب با ارتفاعی میان تقریباً 1,500 تا 2,500 متر که از نظر تاریخی برای کشاورزی خرده‌مالکی مختلط ذرت، لوبیا و موز مناسب بوده و از دوران استعمار به بعد برای قهوه و چای نیز به کار رفته است. این پایه کشاورزی و جمعیت متراکمی که از آن پشتیبانی می‌کند، تقریباً همه‌چیز دیگر جامعه کیکویو را شکل داده است، از اختلافات ارثی بر سر زمین تا وزن سیاسی‌ای که این جامعه در کنیای امروز دارد.

از نظر زبانی، زبان کیکویو (Gĩkũyũ) به شاخه بانتوی خانواده نیجر-کنگو تعلق دارد و با زبان‌های امبو، میرو و کامبا خوشه‌ای فشرده می‌سازد؛ گویشوران کیکویو اغلب می‌توانند بدون یادگیری رسمی زبان دیگر، نیمی از گفت‌وگوی این همسایگان را دنبال کنند. این زبان، مطابق الگوی استاندارد بانتو، نواختی و سرشار از طبقات اسمی است و سنت شفاهی غنی‌ای از ضرب‌المثل‌ها (thimo) دارد که گویشوران مسن‌تر هنوز برای حل مناقشات یا بیان غیرمستقیم نکته‌ای از آن بهره می‌برند. جامعه به سنت از طریق نُه طایفه سازمان یافته که نسب خود را به دختران Mũmbi و نیای بنیان‌گذار Gĩkũyũ می‌رسانند، و نیز از طریق نظام رده‌های سنی (mariika) که از دیرباز همه‌چیز را از جنگاوری تا انتقال قدرت سیاسی میان نسل‌ها اداره می‌کرد.

مسیحیت، که عمدتاً پروتستان است و اقلیت کاتولیک قوی و حضور طولانی کلیساهای مستقل آفریقایی دارد، از طریق ایستگاه‌های تبلیغی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم وارد شد و اکنون وابستگی مذهبی غالب است. در عمل با باورهای کهن‌تر همزیستی دارد: کوه کنیا همچنان جهت مقدسی است که بسیاری از کیکویوهای سالخورده دعای خود را به سوی آن می‌کنند، و آیین‌های مربوط به تولد، ازدواج و تدفین اغلب آیین کلیسایی را با مراسم عرفی درهم می‌آمیزند. نقطه عطف تعیین‌کننده قرن بیستم، شورش ماو ماو در دهه 1950 بود، شورشی مسلحانه و ضداستعماری که ریشه‌ای عمیق در نارضایتی کیکویو از زمین‌های مصادره‌شده در آنچه «ارتفاعات سفید» نامیده می‌شد داشت؛ سرکوب ضدشورشی بریتانیا که پس از آن آمد، جامعه را از طریق اردوگاه‌های بازداشت، روستانشین‌سازی اجباری و گسستی نسلی که خاطره‌اش هنوز سیاسی است، بازشکل داد. جومو کنیاتا، نخستین رئیس‌جمهور کنیای مستقل، کیکویو بود و این جامعه از آن زمان در مرکز سیاست ملی قرار داشته و اغلب محل مناقشه آن نیز بوده است.