اروتیک لوهیا

لوهیا یک قبیله‌ی واحد نیستند، بلکه ائتلافی از قوم‌های خویشاوند بانتوزبان‌اند که در طول سده‌ی بیستم به‌تدریج خود را با یک نام بازشناختند. حدود شانزده زیرگروه، از جمله بوکوسو، ماراگولی، وانگا، ایداخو، ایسوخا، تاچونی، سامیا و دیگران، در تپه‌های سبز و پرکشت غرب کنیا، میان کوه الگون و دریاچه‌ی ویکتوریا زندگی می‌کنند. هر زیرگروه گویش خاص خود از لوهیا (لوئیا)، تاریخچه‌ی طایفه‌های خود و غرور محلی سرسختانه‌ی خود را حفظ کرده است. گوینده‌ی بوکوسو و گوینده‌ی ماراگولی معمولاً با تلاش می‌توانند سخن یکدیگر را بفهمند، اما بی‌درنگ و بی‌عذرخواهی به شما خواهند گفت که یکی نیستند.

سرزمینی که در آن ساکن‌اند یکی از حاصل‌خیزترین و پرجمعیت‌ترین سرزمین‌های شرق آفریقاست. مزارع خرده‌مالکی شیب‌ها را پلکانی کرده‌اند و ذرت، لوبیا، نیشکر، چای و موز در تناوبی فشرده کشت می‌شوند، و تراکم جمعیت روستایی با هر نقطه‌ی این قاره برابری می‌کند. این فشار بر زمین به اندازه‌ی هر رسم فرهنگی دیگری زندگی لوهیا را شکل داده است: جوانان را به سوی نایروبی، کیسومو و دیاسپورا می‌راند و اختلافات بر سر ارث را به جزئی همیشگی از زندگی خانوادگی بدل می‌کند. لوهیا پس از کیکویو دومین جامعه‌ی قومی بزرگ کنیا هستند و این وزن جمعیتی، حضوری پایدار، هرچند اغلب کم‌صدا، در سیاست ملی به آنان می‌دهد.

مسیحیت همراه با میسیونرهای بریتانیایی و آمریکایی در آغاز سده‌ی بیستم وارد شد و ریشه‌ای ژرف دواند، به‌ویژه از طریق کلیسای خدا، دوستان (کوئیکرها، که ارتفاعات ماراگولی یکی از بزرگ‌ترین جمعیت‌های کوئیکر جهان را در خود دارد)، آنگلیکن‌ها و کاتولیک‌ها. دینداری معمولاً پرهیزگارانه و علنی است و با مراسم تدفین، عروسی و ریتم هفته درآمیخته است، در حالی که باورهای کهن‌تر درباره‌ی نیاکان و جهان ارواح به‌جای ناپدید شدن کامل، هنوز در حاشیه‌ی آیین‌های خانوادگی سر برمی‌آورند.

در میان بوکوسو، ختنه همچنان آیین اصلی بلوغ مردانه است: مراسمی عمومی و طاقت‌فرسا که هر سال زوج برگزار می‌شود، بدون بی‌حسی انجام می‌گیرد و اعضای خانواده‌ی گسترده در آن حاضر می‌شوند و خونسردی پسر را می‌سنجند. ماراگولی و تیریکی گونه‌های خاص خود را دارند. ایسوکوتی، رقص تند ایداخو و ایسوخا با سه طبل، موسیقی‌ای است که بیشتر غیربومیان آن را با این منطقه مرتبط می‌دانند؛ گاوجنگی در خایگا و مالینیا، که در آن دو گاو نر ممتاز در میدانی پر از تماشاگر رو در روی هم قرار می‌گیرند و جمعیت غریو می‌کشد، نمایشی است که بیشتر بازدیدکنندگان انتظارش را ندارند. فوتبال، راگبی و سنت دیرینه‌ی بوکس، فرهنگ ورزشی‌ای را کامل می‌کنند که لوهیا آن را جدی می‌گیرند.