اروتیک زولوها

زولوها بزرگ‌ترین گروه قومی آفریقای جنوبی هستند و شمارشان حدود یازده میلیون نفر است. آنان بیشتر در KwaZulu-Natal میان رشته‌کوه Drakensberg و اقیانوس هند زندگی می‌کنند. هویت آنان به‌عنوان یک ملت متمایز نسبتاً جوان است: دستاوردی سیاسی، نه یک واقعیت کهن و داده‌شده. پیش از آنکه Shaka kaSenzangakhona در آغاز سده نوزدهم ده‌ها زعامت کوچک نگونی را متحد کند، «زولو» نام یکی از عشیره‌های کم‌اهمیت در میان بسیاری دیگر بود. جنگ‌ها و مهاجرت‌هایی که پس از آن رخ داد، و مورخان آن را Mfecane می‌نامند، ناطقان زبان‌های نگونی را در یک‌سوم قاره پراکنده کرد و جغرافیای سیاسی جنوب آفریقا را برای همیشه دگرگون ساخت. ندبله‌های شمالی در زیمبابوی از یکی از آن گروه‌های جداشده‌اند؛ زبان آنان isiNdebele به isiZulu چنان نزدیک است که گویشوران معمولاً بی‌دردسر یکدیگر را می‌فهمند.

این زبان در شاخه نگونی از خانواده زبان‌های بانتو جای دارد و در کنار خوسا، سواتی و ندبله، یکی از پرگویشورترین زبان‌های بومی در آفریقای جنوبی است. این زبان سه همخوان کلیکی دارد که قرن‌ها پیش از تماس با گویشوران خویسان وام گرفته شده‌اند؛ ویژگی‌ای چنان در آوای زبان ریشه دوانده که به نشانه‌ای از هویت نگونی بدل شده، نه یک واردات بیگانه. شعر ستایشی زولو، izibongo، همچنان شکلی شفاهی و زنده است: مدّاحی که به یک زعیم یا خانواده وابسته است، بندهایی لایه‌لایه و آهنگین می‌خواند که هم‌زمان زندگی‌نامه، تفسیر سیاسی و نمایش است.

امروز بیشتر زولوها خود را مسیحی می‌دانند، اغلب در کلیساهای با منشأ آفریقایی مانند کلیسای Nazareth Baptist Church که Isaiah Shembe بنیان نهاد، که مواد کتاب مقدس را با کیهان‌شناسی کهن زولو درهم می‌بافند بی‌آنکه آن را کنار بزنند. احترام به amadlozi (نیاکان که همچنان در زندگی خانوادگی شرکت فعال دارند) برای بسیاری از مردم به‌آسانی با عبادت یکشنبه‌ها سازگار است، و نقش sangoma، یک فال‌گیر که از راه رؤیا و فراخوان نیاکان آموزش می‌بیند، با شهرنشینی کم‌رنگ نشده است. لوبولا، یعنی مهریه‌ای از گله که میان خانواده‌ها در هنگام ازدواج مبادله می‌شود، همچنان با جدیت چانه‌زنی می‌شود، حتی وقتی گله‌ها با راند پرداخت شوند.

از نظر سیاسی، پادشاهی زولو یک پادشاه مشروطه و ساختار اقتدار سنتی جداگانه‌ای را حفظ کرده که به موازات دولت آفریقای جنوبی عمل می‌کند، و جنبش Inkatha دهه‌هاست که نیرویی مهم در سیاست ملی بوده است. مراسم سالانه رقص نی در Nongoma ده‌ها هزار نفر را جذب می‌کند؛ این یکی از معدود مراسم عمومی بزرگ منطقه است که نه برای گردشگری ساخته شده و نه برای آن رقیق شده است.