اروتیک آفریکانرها

آفریکانرها مردمی جنوب آفریقا هستند که با زبانی تعریف می‌شوند که در بیشتر دوران حیاتش پیش از نوشته شدن گفته می‌شد. آفریکانس از هلندی قرن هفدهمی در کیپ پدید آمد و در طول نسل‌ها، با تماس با گویندگان خوی‌خوی، بردگان مالایی که از هند شرقی آورده شدند و گفتار کریول جمعیت دارای تبار مختلط کیپ، بازشکل گرفت. تا زمانی که در اواخر قرن نوزدهم قاعده‌مند شد، به اندازه‌ای از هلندی هلندی فاصله گرفته بود که بتواند به‌عنوان زبانی مستقل عمل کند، از نظر دستوری ساده‌تر، در آهنگ صریح‌تر، و برای هر گوینده هلندی که برای نخستین بار آن را می‌شنود، کاملاً قابل تشخیص. این زبان همچنان یکی از معدود زبان‌های برآمده از اروپا است که در خاکی غیراروپایی ریشه دوانده و دوباره کریول شده است.

این جامعه ریشه خود را به مهاجران هلندی، آلمانی و هوگنوت‌های فرانسوی‌ای نسبت می‌دهد که از سال 1652 به بعد به کیپ آمدند، اما هویتی که تا قرن نوزدهم شکل گرفت چیزی متفاوت از همه این ریشه‌ها بود. بوئرها، یعنی کشاورزان مرزنشینی که در جریان «مهاجرت بزرگ» دهه 1830 برای گریز از حکومت بریتانیا به درون قاره رفتند، جمهوری‌های ترانسوال و دولت آزاد اورنج را در داخل کشور بنیان گذاشتند و برای حفظ آن‌ها با امپراتوری بریتانیا دو جنگ کردند. دومین جنگ که در سال 1902 پایان یافت، جمهوری‌ها را از نظر نظامی درهم شکست، اما احساس تعلق به یک ملت را تقویت کرد و آن احساس از شکست جان سالم به در برد. آن احساس و ماشین سیاسی‌ای که بر پایه‌اش ساخته شد، در سال 1948 آپارتاید را پدید آورد و چهل و شش سال بعد، از طریق گذاری مذاکره‌شده، آن را برچید.

از نظر دینی، آفریکانرها در اکثریت قاطع به پروتستانتیسم اصلاح‌شده تعلق دارند و از نظر تاریخی حول سه کلیسای خواهر اصلاح‌شده هلندی سازمان یافته‌اند. سنت الهیاتی کالوینی است با گرایشی عهدی‌گرایانه و قوی؛ ایده قوم برگزیده در سرزمین برگزیده برای بیشتر قرن بیستم ستون اصلی ناسیونالیسم آفریکانری بود و عقب‌نشینی آن از سال 1994 به این سو یکی از آرام‌ترین تحولات فرهنگی درون این جامعه بوده است. مزرعه‌های خانوادگی، braai، راگبی، و ادبیاتی که بسیار فراتر از شمار گویندگان زبانش می‌ایستد، همچنان در مرکز زندگی آنان قرار دارند. نویسندگانی مانند Antjie Krog و Marlene van Niekerk و Etienne van Heerden به زبانی کار می‌کنند که شاید هفت میلیون گوینده بومی دارد و با این حال یک فرهنگ ادبی جدی را حفظ می‌کنند.

امروز بیشتر آفریکانرها در آفریقای جنوبی زندگی می‌کنند، با جامعه‌های قابل توجهی در نامیبیا و دیاسپورای کوچک‌تر در استرالیا، بریتانیا و هلند. نسل پس از آپارتاید در کشوری بزرگ شده که زبانشان یکی از یازده زبان رسمی آن است و سلطه سیاسی‌شان از میان رفته است؛ بازتعریفی از هویت که هنوز ادامه دارد.