اروتیک پدی

پدی‌ها که به آن‌ها سوتوی شمالی هم گفته می‌شود، مردم جهان سپدی‌زبان در شمال‌شرق آفریقای جنوبی‌اند و بیشتر در استان لیمپوپو، میان رودهای الیفانتس و استیلپورت زندگی می‌کنند. نام و هویت سیاسی‌شان را از پادشاهی ماروتا گرفته‌اند که در اواخر سده 18 زیر فرمان تولاره یکپارچه شد؛ حکومتی کوهستانی که تجارت آهن و مس را در سرزمین‌های پست لوولد اداره می‌کرد، تا آن‌که جنگ‌های بوئرها و بریتانیایی‌ها در دهه‌های 1870 و 1880 حاکمیتش را از میان برد. آنچه از جنگ‌ها باقی ماند هستهٔ فرهنگی بود: شبکه‌ای از تبارهای شاهی، تیره‌های طوطمی و زعامت‌های محلی که هنوز در حقوق عرفی به رسمیت شناخته می‌شوند، و فرمانروایی عالی در موهلالتسه که همچنان در اختلافاتی که دادگاه‌ها به آن‌ها نمی‌پردازند میانجی‌گری می‌کند.

زبان سپدی به شاخهٔ سوتو و تسوانا از خانوادهٔ زبان‌های بانتو تعلق دارد و با اندکی تلاش برای گویشوران سسوتو و سستسوانا قابل فهم است؛ آن‌قدر نزدیک که گویندگان بتوانند گفتگو را دنبال کنند، و آن‌قدر دور که واژگان آیین، خویشاوندی و چشم‌انداز طبیعی به‌شدت متفاوت‌اند. این زبان یکی از یازده زبان رسمی آفریقای جنوبی است و در بیشتر مدارس روستایی لیمپوپو زبان اصلی آموزش است. نام‌گذاری‌ها بسیار متراکم‌اند: هر فرد نام‌ستایش تباری (seboko) دارد که به یک حیوان طوطمی پیوند می‌خورد، و خواندن درست ستایش‌های دیگری هنوز نشانهٔ احترامی جدی شمرده می‌شود، نه نمایش.

امروزه مسیحیت وابستگی غالب است، زیرا مبلغان لوتری در دههٔ 1860 آمدند و بخش بزرگی از چشم‌انداز دینی را دگرگون کردند، اما جهان‌بینی کهن بیشتر در زیر این لایه باقی مانده تا آن‌که جایگزین شده باشد. نیاکان (badimo) همچنان تأثیرگذارند؛ خانوادهٔ موفقی که به کلیسا می‌رود هنوز برای آنان قربانی می‌کند، وقتی بیماری در برابر درمان بیمارستانی مقاومت می‌کند با ngaka مشورت می‌کند، و به قواعد مربوط به گورستان خانوادگی پایبند است. مدارس آمادگی بلوغ، یعنی koma برای پسران و byale برای دختران، همزمان با تقویم مدرسه برگزار می‌شوند و در بسیاری از مناطق هنوز دروازه‌ای‌اند که از آن فرد به بزرگسالی اجتماعی می‌رسد.

زندگی روزمره را سده‌ای طولانی از مهاجرت کارگری به معادن ویتواترزراند شکل داده است؛ معادنی که مردان را دور کرد و زنان را بر جای گذاشت تا زمین، دام و اقتصاد خانوار را اداره کنند، الگوهایی که پس از کوچک‌شدن معادن نیز پابرجا مانده‌اند. خانهٔ پدی هنوز شناختنی است: نعلی از کلبه‌های گرد که گرد kgoro مرکزی را گرفته‌اند، جایی که سرخانواده میهمانان را می‌پذیرد، و آغل در پشت آن. موسیقی قوی‌ترین نشانهٔ عمومی را دارد: گروه‌های مردانهٔ kiba با طبل و کوبیدن پا، که در اصل شکلی از کارگران مهاجر بودند، به روستاها بازگشته‌اند و ژانری شده‌اند که هویت پدی در مراسم تدفین، عروسی و تجمعات سیاسی خود را با آن اعلام می‌کند.