اروتیک سوتو

سوتو، دقیق‌تر باسوتو به تعبیر خودشان، مردمی بانتوزبان‌اند که هویت امروزینشان در بوته‌ای مشخص شکل گرفت: جنگ‌ها و مهاجرت‌های اوایل سده نوزدهم که به «مفکانه» معروف‌اند. آنچه پیش‌تر مجموعه‌ای پراکنده از فرمانروایی‌های خویشاوند سوتو-تسوانا بود، در دوران موشوشوی یکم به یک واحد سیاسی واحد بدل شد که بر فلات‌های ماسه‌سنگی قابل دفاع آنچه امروز لسوتو نامیده می‌شود بنا شد. او پناهندگان گروه‌های از هم‌پاشیده را پذیرفت، به آنان خوراک داد و در باسوتوها ادغامشان کرد. این تاریخ پس‌زمینه‌ای کلی نیست؛ دلیل آن است که این گروه اساساً انسجام دارد، و دلیل آن است که هویت ملی در لسوتو و هویت سوتو به‌عنوان یک مقولهٔ قومی تا این حد با هم همسویند.

سرزمین مادری آنان بر یک مرز قرار دارد. پادشاهی لسوتو، کشوری مرتفع و سرد که تنها ملت روی زمین است که به‌طور کامل بالاتر از 1,000 متر قرار دارد، در میان آفریقای جنوبی محصور است، در حالی که جمعیت بزرگ‌تری از باسوتوها آن‌سوی مرز در ایالت آزاد و بخش‌هایی از گاوتنگ زندگی می‌کنند. زبان سسوتو به شاخهٔ سوتو-تسوانای زبان‌های بانتو تعلق دارد و تا حدی قابل‌فهم برای گویشوران سِتسوانا و سوتوی شمالی (سپدی) است؛ یک موسوتویی و یک متسوانایی معمولاً می‌توانند در گفتگو با یکدیگر کنار بیایند، هرچند هر یک بر متمایز بودن این زبان‌ها پافشاری خواهد کرد، و حق با آنان است. سسوتو یکی از یازده زبان رسمی آفریقای جنوبی و زبان رسمی مشترک با انگلیسی در لسوتو است.

مسیحیت در دهه‌ی ۱۸۳۰ همراه مبلغان پروتستان فرانسوی وارد شد، که موشوشو خودش به‌عنوان بخشی از سیاست کشورداری‌اش آنان را فراخواند، و مأموریت‌های کاتولیک و آنگلیکن از پی آن آمدند. امروزه دین عمدتاً مسیحی است، اما لایهٔ کهن‌تر ناپدید نشده است: هنوز با نیاکان (بالیمو) سخن گفته می‌شود، هنوز به فال‌گیری و پیشگویی مراجعه می‌شود، و رابطهٔ میان این دو نظام عموماً لایه‌لایه بودن است نه ستیز. مکتب‌های آیین‌آموزی، یعنی نهادهای جداگانه برای جوانان پسر و دختر، در نواحی روستایی همچنان برقرارند و امری جدی‌اند، نه نمایشی فولکلوریک.

دو نشانهٔ روزمره همراه هویت باسوتو به هر جا که برود سفر می‌کند. نخست موکوروتلو، کلاه حصیری مخروطی که شکل آن بر پرچم لسوتو نقش بسته است. دوم، پتوی باسوتو، روکشی پشمی و سنگین که در برابر سرمای ارتفاعات پوشیده می‌شود و نقش و رنگش بسته به مناسبت تفاوت دارد؛ پتویی برای عروس، پتویی دیگر برای رئیس قبیله، و پتویی متفاوت برای پسری که از آیین‌آموزی بازمی‌گردد. اسب‌ها که در سده نوزدهم معرفی شدند، چنان در زندگی ارتفاعات محوری شدند که اسب باسوتو امروزه نژادی مستقل است و سفر روستایی همچنان بر پشت اسب انجام می‌شود، در سرزمینی که هیچ وسیله‌ای به آن نمی‌رسد.