اروتیک اوامبو

اوامبو وزن جمعیتی نامیبیا را تشکیل می‌دهند؛ نزدیک به نیمی از جمعیت این کشور. زادگاه آن‌ها بر خط سیاسی آرامی تقسیم شده که از دشت‌های سیلابی می‌گذرد. قلمرو تاریخی، که در نقشه‌های استعماری «اوامبولند» نامیده می‌شد و اکنون میان شمال نامیبیا و جنوب آنگولا تقسیم شده، بر حوضه Cuvelai قرار دارد: شبکه‌ای کم‌عمق از کانال‌های فصلی که در بارندگی پر می‌شوند و در فصل خشک به گل رسی ترک‌خورده تبدیل می‌شوند. استقرار، دام، کشت ارزن مرواریدی و هویت، همگی با این آب همراه‌اند. اوامبو یک بلوک یکدست نیستند، بلکه خوشه‌ای از گروه‌های خویشاوند هستند: کوانیاما، ندونگا، کوامبی، نگاندجرا، امبالانهو، کوالودی، امباندجا و دیگران، که هر یک از نظر تاریخی پادشاهی مستقلی بوده و گویش ویژه‌ای از اوشیوامبو دارد، و همگی تا حدی برای یکدیگر قابل فهم‌اند که یک معیار ادبی، عمدتاً اوشیندونگا و اوشیکوانیاما، اکنون جامعه گسترده‌تر را پوشش دهد.

این زبان به شاخه بانتوی خانواده نیجر-کنگو تعلق دارد و از نظر خویشاوندی، همسایه جنوب‌غربی زبان هررو و زبان‌های کاوانگو به شمار می‌رود، اما در عمل زبان غالب شمال نامیبیا و زبان دوم کاربردی فراتر از خانواده‌های اوامبو است. مسیحیت از راه مبلغان لوتری فنلاندی در دهه 1870 وارد شد و به‌طور غیرمعمولی ریشه دواند؛ کلیسای انجیلی لوتری در جمهوری نامیبیا یکی از بزرگ‌ترین کلیساهای لوتری در آفریقاست و آیین پروتستان در زندگی روستایی بافته شده، نه اینکه روی آن قرار گرفته باشد. آیین‌های سنتی کهن‌تر، از جمله یادبود نیاکان، اقتدار دایی ارشد در نظام تبار مادری و آیین‌های بلوغ دختران (olufuko)، در کنار کلیسا باقی مانده‌اند؛ گاه در تنش با آن و گاه در آن ادغام شده‌اند.

سده استعماری خشن بود. پادشاه کوانیاما، ماندومه یا ندمفایو، در سال 1917 در حین نبرد با یک لشکرکشی مشترک پرتغال و آفریقای جنوبی کشته شد، و مرزی که در پی آن پدید آمد، کوانیاما را به دو نیم تقسیم کرد؛ خویشاوندانی در دو سوی یک حصار که افرادی بدون زندگی در آن منطقه ترسیمش کرده بودند. در دوران حکومت آفریقای جنوبی، اوامبولند به مخزن نیروی کار تبدیل شد که از طریق نظام قراردادی، معادن و مزارع جنوب را تغذیه می‌کرد، و این شکایت، جنبش SWAPO را برانگیخت؛ جنبش آزادی‌بخشی که عمدتاً از رهبری اوامبو برخاست و اکنون نامیبیای مستقل را اداره می‌کند. خویشاوندی به‌صورت تبار مادری محاسبه می‌شود: وارث مرد به‌طور سنتی پسر خواهرش است و هویت طایفه‌ای از طریق مادر منتقل می‌شود، هرچند قوانین ارث مسیحی و قانونی، الگوی قدیمی را پیچیده کرده‌اند.

غذای روزانه همچنان بر oshifima تکیه دارد، فرنی غلیظ از ارزن مرواریدی (mahangu) که با گوشت، سبزی‌های وحشی یا ماهی کوچک خشک‌شده‌ای خورده می‌شود که وقتی سیلاب فروکش می‌کند از آبگیرهای فصلی برداشت می‌شود.