اروتیک میسکیتو

میسکیتوها مردمی از ساحل کارائیب در شرق نیکاراگوئه و شمال‌شرقی هندوراس هستند که در کنار تالاب‌ها، دهانه‌های رودخانه و دشت‌های کاج‌زار آنچه بیگانگان هنوز «ساحل موسکیتو» می‌نامند ساکن‌اند. این نام پیش از شوخی مربوط به حشره وجود داشته است؛ احتمالاً از تفنگ‌هایی سرچشمه می‌گیرد که میسکیتوها از طریق تماس اولیه با بازرگانان انگلیسی و هلندی به دست آوردند، سلاح‌هایی که به جمعیت کوچک ساحلی نفوذی بی‌اندازه بر همسایگان داخلی‌اش داد، آن هم برای نزدیک به دو قرن. آن رابطهٔ تجاری به چیزی عجیب‌تر بدل شد: پادشاهی میسکیتو که تاج بریتانیا آن را به رسمیت شناخت، پادشاهانش گاه در جامائیکا یا بلیز تاج‌گذاری می‌شدند و اسپانیایی‌ها هرگز نتوانستند اقتدار آن را کاملاً درهم بشکنند. این پادشاهی از میان رفته است، اما جهت‌گیری‌ای که پدید آورد، یعنی رو به کارائیب بودن و بدگمانی نسبت به پایتخت‌های سوی اقیانوس آرام که روی کاغذ بر آنان حکم می‌رانند، همچنان باقی مانده است.

میسکیتو به خانوادهٔ کوچک میسوماَلپان تعلق دارد، در کنار سومو و ماتاگالپای منقرض‌شده، و در منطقه‌ای قرار دارد که عمدتاً زبان اسپانیایی و در شمال زبان‌های میانه‌آمریکایی بر آن مسلط‌اند. واژگان این زبان تاریخ تجارت را آشکارا در خود دارد: واژه‌های وام‌گرفته از انگلیسی برای ابزار، کشتی‌ها و کالاها در گفتار روزمره جای گرفته‌اند و بسیاری از اجتماعات میسکیتو بسته به مخاطبشان، عملاً سه‌زبانه‌اند و به میسکیتو، کریول انگلیسی و اسپانیایی سخن می‌گویند. خود هویت همواره متخلخل بوده است. میسکیتوهای تاریخی در مراحل اولیه، آفریقایی‌هایی را که کشتی‌شان غرق شده یا از اسارت گریخته بودند در خود جذب کردند، تا جایی که تفاوت میان «میسکیتو» و اجتماعات وابسته به آن، یعنی سامبو یا زامبو میسکیتو، تفاوتی در درجه است نه در نوع، و رنگ پوست در درون یک خانواده می‌تواند به‌شدت متفاوت باشد بی‌آنکه کسی آن را چیزی شگفت‌انگیز بداند.

دین در ساحل در اکثریت قاطع پروتستان است و به‌طور مشخص موراوی، میراثی از مبلغان آلمانی قرن نوزدهم از هرنهوت که کلیساهایشان هنوز بیشتر روستاها را در خود نگه داشته‌اند. کشیشان موراوی در اختلافاتی که در جاهای دیگر آمریکای لاتین به کشیش کاتولیک یا دفتر شهرداری ارجاع می‌شد، نفوذ زیادی دارند و کلیسا بخش بزرگی از شبکهٔ مدارس و درمانگاه‌های روستایی را اداره می‌کند. آیین‌های معنوی کهن‌تر ناپدید نشده‌اند، بلکه کنار این دین خاموش شده‌اند: هنوز سوکیا فعال است، معالجی که با بیماری‌ای سروکار دارد که تجاوز روحی تلقی می‌شود، و دریا و برخی رودخانه‌ها وزن اخلاقی‌ای دارند که آموزهٔ موراوی آن را می‌پذیرد و با آن بحث نمی‌کند.

معیشت بر ماهی‌گیری، غواصی برای صید خرچنگ دریایی، کشاورزی در قطعه‌زمین‌های کوچک و به‌طور فزاینده بر حواله‌های پولی استوار است؛ اقتصاد خرچنگ دریایی برای بدن غواصان بسیار بی‌رحمانه بوده و منبع اصطکاک مداوم با دولت‌های مرکزی است. نزاع بر ثبت مالکیت زمین با دولت‌های ماناگوا و تگوسیگالپا که دهه‌ها سابقه دارد و در جنگ ساندینیستاها و کنترا، که در دهه ۱۹۸۰ مستقیماً از سرزمین میسکیتو عبور می‌کرد، تشدید شد، همچنان مهم‌ترین مسئلهٔ سیاسی است.