اروتیک پانامایی‌های آفریقایی‌تبار آنتیلی

جامعهٔ افرو-آنتیلی‌های پاناما حدود 6% از جمعیت پاناما را تشکیل می‌دهد (بر اساس سرشماری 2010 INEC) و از نوادگان بیش از 150,000 کارگر مهاجر کارائیبی‌تبار هستند که بین سال‌های 1880 (در زمان ساخت کانال به سرپرستی فرانسه) و 1914 (در زمان ساخت کانال به سرپرستی آمریکا) به پاناما آورده شدند. بیشتر آنان از باربادوس (بزرگ‌ترین منبع، با حدود 20,000 باربادوسی‌تبار پاناما که تا سال 1914 وارد شده بودند)، جامائیکا، سنت لوسیا، مارتینیک (فرانسوی‌زبان)، ترینیداد و دیگر جزایر کارائیب بودند. این جامعه بیشتر در شهر پاناما (به‌ویژه ریو آباخو، ال چوریو، سن فلیپه و کالیدونیا)، در کولون (پایانهٔ کارائیبی کانال که جامعهٔ افرو-آنتیلی در آن اکثریت جمعیتی بوده است)، در بوکاس دل تورو و در آلمیرانته متمرکز است. این جامعه از نظر تاریخی سنت‌های زبان کریول انگلیسی (در کنار اسپانیایی)، سنت‌های دینی آنگلیکن، متودیست و باپتیست را که با کاتولیسیسم غالب پاناما متفاوت است، و سنت‌های موسیقایی و آشپزی ناطق به انگلیسی کارائیب را حفظ کرده است. این جامعه در اوایل قرن بیستم در سیاست ناسیونالیستی پاناما به شدت به حاشیه رانده شد: قانون اساسی 1941 در دوران آرنولفو آریاس، شهروندی پاناما را از افرو-آنتیلی‌ها به‌طور گذشته‌نگر سلب کرد و جمعیتی بی‌تابعیت ایجاد نمود که تنها پس از قانون اساسی 1946 دوباره حق رأی یافت. جامعهٔ افرو-آنتیلی پاناما رهبران سیاسی از جمله رئیس‌جمهور پیشین ادواردو والیارینو، و نیز موسیقی‌دانان و ورزشکاران برجسته‌ای را پرورانده است.