اروتیک لتونیایی‌ها

لتونی‌ها تنها یکی از دو ملت باقی‌مانده‌ی بالتیک‌زبان هستند و دیگری لیتوانیایی‌ها هستند، و این واقعیت زبانی بیش از آنچه به نظر می‌رسد اهمیت دارد. لتونیایی و لیتوانیایی آخرین شاخه‌های زنده‌ی یک زیرخانواده‌ی هندواروپایی‌اند که زود جدا شد و ویژگی‌های کهن را مدت‌ها پس از آنکه بیشتر زبان‌های اروپا ساده شده بودند حفظ کرد. برای همسایه‌ی اسلاو، لتونیایی آشنا به نظر می‌رسد اما نامفهوم است؛ برای آلمانی یا روس، این زبان شبیه هیچ زبان دیگری نیست که بتواند جایش را تشخیص دهد. این کشور در ساحل شرقی دریای بالتیک قرار دارد، سرزمینی هموار، جنگلی و پر از دریاچه، میان استونی در شمال و لیتوانی در جنوب، با ساحل درازی که از نظر تاریخی به معنای تجارت، اشغال و آمدن مداوم قدرت‌های بیگانه بوده است.

نقشه‌ی درونی کشور اهمیتی بیش از اندازه‌اش دارد. لاتگالیان در جنوب‌شرقی گویشی متمایز دارند که برخی زبان‌شناسان آن را زبانی جداگانه می‌دانند، و زمانی که بیشتر کشور در دوران اصلاحات دینی، تحت نفوذ آلمان و سوئد، به آیین لوتری گروید، آنان کاتولیک ماندند. سلونی‌ها و کورسنیکی‌ها، جامعه‌ی کوچکی از لتونیایی‌زبانان که از نظر تاریخی در امتداد شبه‌جزیره‌ی کورونی زندگی می‌کردند و امروز در آنچه جیب روسی کالینینگراد است قرار دارد، یادآور آن‌اند که خط ساحلی دولت-ملت مدرن کاملاً با مرز قوم‌نگارانه‌ی قدیمی منطبق نیست. ریگا، پایتخت، شهری هانزه‌ای بود با نخبگانی دیرپای آلمانی‌زبان که بر اکثریت دهقانی لتونیایی سوار بودند، و این ساختار دولایه تا اواخر قرن بیستم خودآگاهی لتونیایی را شکل می‌داد.

دین در زندگی روزمره‌ی بیشتر لتونیایی‌ها مسیحیت لوتری سبک است، مدنی‌تر از آنکه عبادی باشد، اما این کشور حضور پیش‌مسیحی نامعمول آشکاری نیز دارد. دائیناها، مجموعه‌ای از صدها هزار ترانه‌ی کوتاه عامیانه که در قرن نوزدهم به کوشش کریشیانیس باروناس گردآوری شد، مضامین کشاورزی، آیینی و اسطوره‌ای پیش از مسیحی‌شدن را حفظ کرده‌اند و همچنان کاملاً زنده‌اند: مردم آن‌ها را نقل می‌کنند، می‌خوانند و در جشن عروسی‌ها به کار می‌برند. جشنواره‌ی ملی آواز و رقص که هر پنج سال برگزار می‌شود ده‌ها هزار اجراکننده را گرد می‌آورد و تقریباً چون یک آیین مدنی مقدس به آن نگریسته می‌شود. این کشور در قرن بیستم حدود یک‌سوم جمعیت خود را بر اثر تبعید، جنگ و مهاجرت از دست داد و اشغال طولانی شوروی ترکیب جمعیتی آن را برای همیشه دگرگون کرد، به طوری که حدود یک‌چهارم ساکنان از نظر قومی روس‌اند. استقلال از سال 1991 به میزان زیادی صرف بازگرداندن زبان و حافظه‌ی فرهنگی به کانون زندگی عمومی شده است.