اروتیک دروانی‌ها

دروانی‌ها یک قوم اسلاو غربی بودند که درون خمیدگی پایین رود البه زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که امروز بخش Lüchow-Dannenberg در ایالت ساکسونی سفلی آلمان نام دارد، از حدود قرن هفتم تا آن‌که در میانه قرن هجدهم در جمعیت آلمانی‌زبان جذب شدند. نسل ایشان همان آلمانی‌های عادی آن منطقه‌اند و پس از نابودی زبان هیچ هویت اسلاوی جداگانه‌ای باقی نماند. ویژگی آنان لجاجت بود: ایشان غربی‌ترین اسلاوهای اروپا بودند، بر کرانه نزدیک رود البه ساکن بودند و ساکسون‌ها از هر سو احاطه‌شان کرده بودند، و آخرین اسلاوهای البه بودند که زبان اسلاوی را نگه داشتند و قرن‌ها مقاومت کردند، در حالی که قبایل آن سوی رود به آلمانی گرویده بودند. نام آنان از واژه اسلاوی به معنای چوب یا درخت برمی‌آید و تپه شنی کم‌ارتفاعی که در قلب سرزمینشان قرار دارد هنوز این نام را دارد: Drawehn. زمین آنان هرگز خوب نبود. باتلاق، هیث و خاک نازک، Wendland را گوشه‌ای ساخته بود که کسی سخت برای آن نمی‌جنگید و احتمالاً به همین دلیل زبان ماندگار شد. از نظر سیاسی زود تابع شدند: فشار فرانکی و ساکسونی ایشان را پیش از جنگ صلیبی وندی سال 1147، که علیه اسلاوهای شرق رود برافراشته شد، به درون امپراتوری آورد، و تا سده‌های میانه‌ی بالا، دروانی‌ها رعیت تابعی بودند که مزارع، مسیحیت و زبان ویژه خود را نگه می‌داشتند.

آن زبان، پولابی دروانی، به شاخه لخی تعلق داشت، خویشاوند نزدیک لهستانی و کاشوبی، و چیزهایی را نگه داشت که همسایگانش رها کرده بودند، از جمله مصوت‌های بینی و شکل دوگانه برای جفت‌ها. در پایان پر از واژه‌های وام آلمانی و عادات تکیه‌گذاری آلمانی شد، و کشاورزان دوزبانه‌ای آن را به کار می‌بردند که می‌دانستند کدام‌یک از دو زبان سودمند است. اساسنامه‌های صنفی و مقررات محلی در سرزمین‌های لونبورگ، نسب وندی را جریمه می‌کرد؛ سخن گفتن به وندی شخص را همسایه‌ای نامطلوب نشان می‌داد و ترک آن کاری منطقی بود. تقریباً همه آنچه از این زبان می‌دانیم در لحظات پایانی نوشته شد، بیشتر به دست کشیشان لوتری که به اهالی آبادی‌های خود کنجکاو بودند: کریستیان هنیگ فون یسن در Wustrow حدود سال 1700 واژگانی گردآورد. بهترین شاهد یک کشاورز به نام Johann Parum Schultze است که سالنامه‌ای نگه می‌داشت و در دهه 1720 مشاهده کرد که وقتی او و سه مرد دیگر آبادی‌اش مرده باشند، کسی نخواهد دانست وندی بودن یعنی چه. او تقریباً درست گفته بود؛ آخرین گویشوران حدود سال 1750 درگذشتند. آنچه باقی مانده بر نقشه و طرح زمینی روستاها نشسته است: صدها نام مکان با پسوندهای -ow و -itz، نام‌های خانوادگی اسلاوی، و Rundlinge، یعنی روستاهای نعل‌اسبی رو به سبزه‌زاری مشترک که خاستگاهشان هنوز محل بحث است و وندلاند آن را میراث اسلاوی خود می‌داند.