اروتیک باواریایی‌ها

از کسی از پاساو یا روزنهایم بپرسید اهل کجایید، پاسخ اول اغلب باواریا خواهد بود نه آلمان. باواریایی‌ها یکی از تیره‌های کهن آلمانی‌اند. بیش از هزار سال پیش از پیدایش دولت آلمان نام داشتند و هنوز هم با Grüß Gott یا Servus به شما سلام می‌کنند. سرزمین اصلی‌شان باواریای کهن است: باواریای علیا، باواریای سفلی و پالاتینای علیا که از مرز جنگلی چک تا کوه‌های آلپ کشیده شده‌اند. ایالت آزاد امروزی همچنین فرانکی‌ها و شوابی‌ها را در بر می‌گیرد که خواهند گفت چیز دیگری هستند. آن‌سوی مرز، بیشتر اتریشی‌ها و آلمانی‌زبانان تیرول جنوبی به گویش‌هایی از همان زبان سخن می‌گویند. این ریشه در دوک‌نشین قرون وسطا دارد که مرز شرقی‌اش به اتریش تبدیل شد.

نخستین بار این نام در قرن ششم ظاهر شد و به ساکنانی اطلاق می‌شد که در سرزمین‌های پیشین رومی جنوب دانوب سکنی گزیده بودند. اغلب آن را به‌معنای «مردانی از بوهم» تفسیر می‌کنند، هرچند این موضوع محل بحث است. شارلمانی آخرین دوک از خاندان آژیلولفینگ، تاسیلوی سوم، را در سال 788 برکنار کرد. از سال 1180 به بعد، خاندان ویتلسباخ بیش از هفت قرن بر باواریا فرمان راندند. در این مدت، در جنگ سی‌ساله اتحادیه کاتولیک را رهبری کردند، در سال 1806 تاج سلطنتی را از ناپلئون گرفتند و لودویگ دوم و قلعه‌های رویایی‌اش را پدید آوردند. سلطنت در سال 1918 پایان یافت، اما روحیه مستقل‌طلبی باقی ماند: در سال 1949 پارلمان باواریا به قانون اساسی جدید آلمان غربی رأی مخالف داد و در عین حال پذیرفت که به آن پایبند باشد. عبارت Mia san mia به معنای «ما همان که هستیم» هنوز این نگرش را خلاصه می‌کند.

Boarisch که گویشوران آن را چنین می‌نامند، زبانی از شاخه آلمانی بالایی است که میان گویش و زبانی مستقل قرار دارد. گویشور روستایی از جنگل باواریا ممکن است بازدیدکننده‌ای از هامبورگ را سردرگم کند. این زبان بازمانده‌های کهنی را حفظ کرده، مانند صیغه‌های جمع مخاطب es و enk که از صیغه دوگانه باستانی برآمده‌اند. آلمانی معیار، آموزش، نشر و امور دولتی را بر عهده دارد. برای قرن‌ها، کاتولیسم ریتم سال را تعیین می‌کرد و هنوز هم روستاها را با کلیساهای گنبدی پیازی و زیارتگاه‌های کوچک کنار جاده نشانه‌گذاری می‌کند. زائران به سوی مریم سیاه در آلتوتینگ پیاده‌روی می‌کنند و مراسم عید جسد مسیح، کوچه‌های روستاها را پر می‌کند، با آنکه عضویت در کلیسا کاهش می‌یابد و مونیخ سکولارتر می‌شود.

بخش بزرگی از فرهنگ در باشگاه‌های روستایی زنده است، نه در کارت‌پستال‌ها. روستاها یک درخت مایی رنگ‌شده برپا می‌کنند و همسایگانشان می‌کوشند آن را بدزدند و تنها پس از پرداخت باجی از آبجو و غذا آن را پس می‌دهند. حوالی روز سنت لئونارد در نوامبر، اسب‌ها و گاری‌های تزیین‌شده برای قدیس حامی دام‌ها رژه می‌روند. انجمن‌های لباس که در اواخر قرن نوزدهم تأسیس شدند، Tracht و رقص Schuhplattler را زنده نگه می‌دارند. فرمان 1516 درباره خلوص آبجو که در اینگولشتات صادر شد، همچنان مایه افتخار منطقه است. اکتوبرفست که با جشن عروسی سلطنتی در سال 1810 آغاز شد، همان نسخه‌ای است که جهان می‌بیند.