اروتیک بتنیکی‌ها

بیتهنیچی‌ها قومی کوچک و اسلاوی غربی در آغاز سده نهم میلادی بودند که در جایی روی میانه رود البه، در آنچه امروز شمال شرقی آلمان است، زندگی می‌کردند، و امروز تنها به‌صورت نامی در دو سند فرانکی باقی مانده‌اند. هیچ جامعه‌ای ادعای نسب از آنان ندارد. آنان در جمعیت گسترده‌تر اسلاوهای سرزمین البه حل شدند که خود در قرون بعد به جمعیت آلمانی‌زبان براندنبورگ، ساکسونی-آنهالت و مکلنبورگ جذب شد.

کل سند مکتوب در دو سطر جا می‌گیرد. وقایع‌نامه‌های دربار شارلمانی گزارش می‌دهد که در سال ۸۱۱ امپراتور ارتشی را از فراز البه به سوی لینونی‌ها و بیتهنیچی‌ها فرستاد، در زمانی که قبایل کنار رود میان قدرت فرانک‌ها، گودفرید پادشاه دانمارک و کنفدراسیون اسلاوی ویلزی کشیده می‌شدند. یک نسل بعد فهرست بی‌نامی که به «جغرافیدان باواری» معروف است، آنان را همراه با اسمِلدینگی‌ها و موریزانی‌ها به‌عنوان دارندگان یازده civitates ذکر می‌کند؛ واژه‌ای که کاتبان فرانک برای دژهای چوبی و خاکی حلقه‌ای به کار می‌بردند که استقرار اسلاوها را در شرق رود استوار می‌کرد. پس از آن این نام از تاریخ محو می‌شود. قلمرو دقیق آنان هنوز محل بحث است. همراهی آنان با لینونی‌ها، که مرکزشان نزدیک لنتسن در پریگنیتس بود، و با موریزانی‌ها در نزدیکی دهانه هاول، آنان را در جایی از آن بخش البه قرار می‌دهد، اما هیچ‌کس آنان را به مکانی مشخص نسبت نداده است.

زبانشان گویشی پولابی از شاخه لخیتی زبان‌های اسلاوی غربی بود، همان خانواده کلی که لهستانی به آن تعلق دارد، و بسیار نزدیک به زبان پولابی که تا سده هجدهم در وندلند هانوفری باقی ماند و بهترین نشانه باقی‌مانده از چگونگی تلفظ آنان است. آنان بت‌پرست بودند. مسیحیت با زور و در مراحل به اسلاوهای البه رسید: مارک‌های اتوی در سده دهم، قیام اسلاوها در سال ۹۸۳ که اسقف‌نشین‌های تازه را به آن سوی رود راند، و سرانجام جنگ صلیبی وندی در سال ۱۱۴۷ و تأسیس مارگرافی براندنبورگ یک دهه بعد. تا آن زمان بیتهنیچی‌ها مدت‌ها بود که گروهی متمایز نبودند و مردم سرزمین آنان با نام‌های دیگری خوانده می‌شدند، یا به‌سادگی ونِدها نامیده می‌شدند، اصطلاح فراگیری که آلمانی‌ها برای همسایگان اسلاویشان به کار می‌بردند.

میراثشان پراکنده اما واقعی است. نام روستاهای منطقه که پر از پسوندهای ‎-ow و -itz و -in است، اسلاوی‌اند و جمعیت روستایی مناطق مرزی البه تبار اسلاوی و آلمانی آمیخته‌ای دارد که هرگز از هم جدا نشد. بیتهنیچی‌ها نماد بسیاری از اقوام اروپای سده‌های میانه آغازین‌اند که چیزی جز نامی به جا نگذاشتند که راهبی که هرگز آنان را ندیده بود آن را رونویسی کرد.