اروتیک بائتاسی‌ها

Baetasii قبیله‌ای کوچک از راین پایین در دوران روم بود که در سده‌های نخست میلادی میان رود راین و رود موز می‌زیست، در منطقه‌ای که امروز در مرز بلژیک، هلند و آلمان واقع است. آنان هیچ دولت، متن یا جامعهٔ بازماندهٔ خاصی برجای نگذاشتند: در جمعیت استانی Germania Inferior ادغام شدند و هر نسلی که داشته باشند میان مردم سرزمین‌های پست امروز و ناحیهٔ راین پراکنده است.

تقریباً همه‌چیز دربارهٔ آنان از سه نوع شاهد به دست آمده است و هیچ‌کدام از خودشان نیست. پلینیوس بزرگ نام آنان را در میان مردمان منطقه می‌آورد. تاسیتوس نقشی گذرا به آنان در شورش باتاوی‌ها میان سال‌های 69 و 70 میلادی می‌دهد، زمانی که کلودیوس لابئو، افسری باتاوی که همچنان وفادار به روم بود، نیرویی از Baetasii و Tungri و Nervii گرد آورد تا پلی بر رود موز را در برابر رهبر شورشیان، یولیوس سیویلیس، نگه دارد. کار بد پیش رفت. سیویلیس از رود گذشت، تونگری‌ها را به سوی خود کشاند و Baetasii با دیگران در صفوف او جذب شدند. سومین منبع سنگ است: کتیبه‌هایی که کوهورت یکم Baetasii به جای گذاشت، یگانی پیاده‌نظام کمکی که از میان همین قبیله سربازگیری و به بریتانیا فرستاده شد.

آن کوهورت میراث واقعی قبیله است. مدتی بر دیوار آنتونینوس در اسکاتلند خدمت کرد، در Maryport بر ساحل کامبریا مستقر بود، جایی که فرماندهانش برای ژوپیتر، مارس و پیروزی قربانگاه برپا کردند، و برای آخرین بار در دفتری متأخر از دوران روم به نام Notitia Dignitatum ظاهر می‌شود، به‌عنوان پادگان Reculver بر ساحل کنت. در این مسیر، یگان امتیاز دسته‌جمعی شهروندی رومی را به دست آورد، پاداش خدمت نه حق تولد. تا پایان، شاید کمتر سربازانش پیوندی با دره رود موز داشتند. نام، قبیله را پشت سر گذاشت.

محل دقیق زادگاه آنان هنوز پرسشی باز است. پژوهشگران آنان را نزدیک Cugerni، Sunuci و Tungri قرار می‌دهند و یک فرضیه نام آنان را به Geetbets در برابانت فلاندری پیوند می‌دهد، اما هیچ‌چیز این را قطعی نمی‌کند. زبانشان نیز به همان اندازه نامشخص است. نویسندگان رومی مردمان این نوار را ذیل ژرمن‌ها قرار دادند، با این حال نام‌های این منطقه عناصر ژرمنی و کلتی را درهم می‌آمیزند و احتمالاً باتاسی‌ها بر همین خط اتصال قرار داشتند. دینشان احتمالاً چندخدایی محلی راین پایین بود که در دوران حکومت روم، آیین‌های بومی، به‌ویژه الهه‌های مادری که در سراسر منطقه گرامی داشته می‌شدند، را با خدایان رسمی که سربازانشان به زبان لاتین خطاب می‌کردند درهم آمیخت. به‌عنوان یک قوم، پس از نخستین دوران امپراتوری از اسناد محو می‌شوند و استقرار فرانک‌ها بعدها نقشه‌ای را که در آن زیسته بودند دوباره ترسیم کرد.