اروتیک کورسیکایی‌ها

کرسیکایی‌ها مردمی جزیره‌نشین‌اند که هویتشان، بیش از هر چیز دیگر، از دریای پیرامونشان و کوه‌هایی که وسط سرزمینشان کشیده شده‌اند شکل گرفته است. کرسیکا به توسکانی نزدیک‌تر است تا به پرووانس، و کرسیکایی‌ها بیشتر تاریخشان را میان جاذبه‌های ایتالیایی و فرانسوی کشیده شده‌اند، بی‌آنکه هرگز کاملاً به هیچ‌کدام تعلق داشته باشند. آنها تنها در سال 1768 فرانسوی شدند، هنگامی که جنوا این جزیره را در آستانه تولد ناپلئون در آژاکسیو به فرانسه فروخت، واقعیتی که هنوز نحوه نگاه جزیره به خودش در درون جمهوری را رنگ می‌زند.

زبان کرسیکایی این موقعیت میان‌بین را بازتاب می‌دهد. این زبان از خانواده زبان‌های رومانس است و از توسکانی، نه از فرانسوی، سرچشمه می‌گیرد، و گوینده کرسیکایی می‌تواند گفتگویی در مرکز ایتالیا را آسان‌تر از گفتگویی در مارسی دنبال کند. دو گویش اصلی تقریباً جزیره را به شمال و جنوب تقسیم می‌کنند: cismuntincu در شمال که به توسکانی نزدیک‌تر است، و pumuntincu در جنوب که با گالوره‌ای ساردینیایی ویژگی‌هایی مشترک دارد. پس از نسل‌ها افول زیر آموزش‌وپرورشی که فقط فرانسوی بود، این زبان با آموزش دوزبانه و رسانه‌های محلی دوباره زمین از دست‌رفته‌اش را پس می‌گیرد، هرچند در جایگاهی شکننده قرار دارد.

کاتولیکیسم در کرسیکا کمتر امری مربوط به یکشنبه است تا تقویمی که سال را سامان می‌دهد. قدیسان حامی روستاها، مراسم هفته مقدس مانند Catenacciu در سارتن که در آن توبه‌کاری سرپوشیده زنجیری را در کوچه‌ها می‌کشد، و انجمن‌های غیرروحانی‌ای که این آیین‌ها را برگزار می‌کنند، همگی هنوز نهادهای فعال‌اند و نه نمایش‌های فولکلوری برای گردشگران. آواز چندصدایی، یعنی paghjella، با این زندگی مذهبی پیوند دارد و رپرتوار مقدس و غیرمقدس را طی نسل‌هایی از خوانندگان عمدتاً مرد حمل کرده است.

جامعه کرسیکایی داخلی بر پایه روستا، خانواده گسترده و نظام شرافتی قوی ساخته شده بود که دنباله طولانی آن vendetta است، یعنی چرخه انتقام خانوادگی که عدالت در درون جزیره را تا قرن نوزدهم شکل داد و هنوز در شیوه برخورد جزیره با نزاع و سکوت پیرامون آن دیده می‌شود. دامداری در کوهستان، کشت شاه‌بلوط در کاستانیچا (آرد شاه‌بلوط مدت‌ها پیش از گندم غذای اصلی بود)، و بدگمانی عمیق نسبت به اقتدار بیرونی، همگی از همین خاک برخاسته‌اند. کرسیکای امروز بر این لایه‌ها نشسته است: یک collectivité فرانسوی با مجلس خودش، سنت سیاسی ناسیونالیستی فعال، و جمعیتی که گویش، موسیقی و غذای خود را با خودآگاهی بیشتر از اغلب مناطق فرانسه نگه می‌دارد.