اروتیک وارینی‌ها

وارینی‌ها مردمی ژرمنی در ساحل جنوبی دریای بالتیک بودند که از سدهٔ نخست میلادی تا میانهٔ سدهٔ ششم در منابع آمده‌اند و معمولاً در منطقهٔ کنونی مکلنبورگ و سرزمین واقع در غرب آن، در شمال آلمان، جای داده می‌شوند. آنان به‌عنوان یک قوم باقی نماندند. آنچه از ایشان بر جای مانده نامی است در یک کتاب قانون دورهٔ کارولینژی که احتمالاً نام یک رودخانه است، و دو رویدادی که بیگانگان ثبت کرده‌اند.

تاسیتوس نخستین بار از ایشان یاد می‌کند، در بخشی از کتاب «ژرمانیا» که وارینی‌ها را با آنگل‌ها و پنج قوم دیگر که آیین واحدی داشتند در یک گروه قرار می‌دهد. الههٔ ایشان نرتوس بود که او آن را «مادر زمین» ترجمه می‌کند. او در بیشه‌ای در جزیره‌ای می‌زیست و در گاری سرپوشیده نگهداری می‌شد که تنها کاهنش اجازهٔ لمس آن را داشت. هرگاه کاهن حضور او را تشخیص می‌داد، گاوها گاری را از میان آبادی‌ها می‌کشیدند و جنگ‌ها متوقف می‌شد: سلاح‌ها به انبار برده می‌شد و تا بازگشت الهه هیچ‌کس آهن به همراه نداشت. سپس گاری و پارچه و خود الهه را بردگان در دریاچه‌ای پنهان شستشو می‌دادند، و بی‌درنگ پس از آن خود آنان در همان دریاچه غرق می‌شدند. این گزارشی رومی است از مردی که هرگز به آنجا نرفته بود، و همچنان نزدیک‌ترین چیزی است که کسی از دید درونی به دین وارینی‌ها در اختیار دارد.

پنج سده بعد پروکوپیوس که در قسطنطنیه می‌نوشت، از پادشاهی به نام هرمگیسکلوس و نزاعی بر سر جانشینی یاد می‌کند. هرمگیسکلوس پسرش رادیگیس را با خواهر پادشاه آنگل‌ها که آن سوی آب، در بریتانیا، می‌زیست نامزد کرده بود. او بر بستر مرگ به جوان فرمان داد که آن دختر را رها کند و به جای او با بیوهٔ خودش ازدواج کند، شاهزاده‌ای فرانکی، با این استدلال که اتحاد با فرانکان ارزشش بیش از اتحاد با جزیره‌ای است. رادیگیس چنین کرد. آن زن طردشدهٔ آنگلی ناوگانی گرد آورد، خود در رأس آن از دریا گذشت، وارینی‌ها را در نبردی نزدیک دهانهٔ راین شکست داد، دستور داد رادیگیس را در بیشه‌ای تعقیب کنند، و سپس با این همه با او ازدواج کرد. عددهایی که پروکوپیوس می‌دهد مضحک‌اند. ساختار داستان تقریباً تمام چیزی است که کسی دربارهٔ سیاست وارینی‌ها نوشته است.

پس از آن دیگر در متون ظاهر نمی‌شوند. سرنوشت عجیب ایشان قانونی است که حدود سال 802 در دورهٔ شارلمانی گردآوری شد و عنوان «قانون آنگل‌ها و وارینی‌ها» یعنی قانون تورینگی‌ها را داشت، و این نام را صدها مایل در خشکی و دور از هر ساحلی قرار می‌دهد. مورخان آن را یا بقایای قومی می‌دانند که به سوی جنوب کوچیده، یا نامی که به جمعیتی چسبیده که وارینی‌ها را در خود جذب کرده بود. احتمالاً بقیهٔ ایشان در مهاجرت آنگل‌ها به بریتانیا، و در استقرار اسلاوها بر ساحل بالتیک در سدهٔ پس از نگارش پروکوپیوس، جذب شدند. رودخانهٔ وارنو که از روستوک به دریا می‌ریزد ممکن است هنوز این نام را حفظ کرده باشد.