اروتیک آمبیسونت‌ها

آمبیسونتس‌ها قومی کلتی بودند که در دره‌ی بالایی رودخانه‌ی زالتساخ در کوه‌های شرقی آلپ زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که امروز پینتسگاو در ایالت زالتسبورگ اتریش نامیده می‌شود. آنان از اواخر عصر آهن تا دوران روم در آنجا زیستند و با گذشت زمان در مردم لاتین‌زبان استان رومی نوریکوم و سپس در مهاجران باواری که نسلشان هنوز در دره زندگی می‌کند ادغام شدند. تا آنجا که اسناد نشان می‌دهند، رودخانه بود که هویت آنان را تعیین می‌کرد. نام آنان پیشوند کلتی ambi- به معنای «در دو سوی» را پیش از نام رودخانه‌ای می‌گذارد که معمولاً به زالتساخ پیوند داده می‌شود. از این رو آنان مردم دو کرانه‌اند. آمبیدراوی‌ها که در کنار رود دراوا می‌زیستند نامشان را به همین شیوه گرفتند. این دره شیاری طولانی از شرق به غرب است، زیر کوه‌های هوهه تاورن، بلندترین کوه‌های اتریش، و گردنه‌های بلندی از آن به سوی جنوب از روی رشته‌ی اصلی کوهستان می‌گذرند. آمبیسونتس‌ها به زبانی کلتی سخن می‌گفتند، که احتمالاً به زبان دیگر مردم نوریکوم نزدیک بود، اما از آن جز نام‌ها چیزی باقی نمانده است. درباره‌ی خدایان خودشان چیزی دانسته نیست. در جاهای دیگر نوریکوم، کتیبه‌های دوران روم، الهه‌ی محلی نوریا و خدای کلتی بلنوس را گرامی می‌دارند. هنگام ساخت جاده‌ی گروسگلوکنر، یک هرکول برنزی کوچک در گردنه‌ی هوختور پیدا شد، که نشان می‌دهد مسافران در گذرگاه‌های بالای دره هدیه می‌گذاشتند.

پیش از آمدن رومی‌ها، آمبیسونتس‌ها در حوزه‌ی نفوذ پادشاهی نوریکوم قرار داشتند، دولتی کلتی که آهن آن برای خریداران رومی ارزش بسیار داشت. روم در حدود 16 تا 15 پیش از میلاد کنترل نوریکوم را به دست گرفت. آمبیسونتس‌ها در میان مردم آلپی بر بنای پیروزی Tropaeum Alpium نام برده شده‌اند، یادمانی که در حدود 7 تا 6 پیش از میلاد برای گرامیداشت آگوستوس در لا توربی، بالای موناکو، ساخته شد. پلینیوس بزرگ آن فهرست را رونویسی کرد. در سده‌ی دوم میلادی، جغرافی‌دان بطلمیوس هنوز آنان را در میان مردم نوریکوم، کنار آلائونی‌ها، سواکس‌ها و آمبیدراوی‌ها فهرست می‌کرد. پس از آن، نام این قوم از اسناد ناپدید می‌شود. دره‌ی زالتساخ رو به پایین‌دست رودخانه، به شهر رومی یوواووم نگاه می‌کرد که امروز زالتسبورگ نام دارد، و زبان لاتین ریشه دواند. پس از پایان حکومت روم، استقرار باواری‌ها در اوایل سده‌های میانه، منطقه را آلمانی‌زبان کرد. به احتمال زیاد آمبیسونتس‌ها در همان تبار آمیخته زنده‌اند، نه به عنوان قومی جداگانه و بعدی. روشن‌ترین میراث آنان یک نام جغرافیایی است. اسناد زالتسبورگ در اوایل سده‌های میانه، دره را Bisontio می‌نامند، نامی که به طور گسترده پژواک نام این قوم خوانده می‌شود، و امروز به صورت پینتسگاو باقی مانده است.