اروتیک باتاوی‌ها

Batavi قومی کوچک از ژرمن‌ها در مرز روم بودند که از اواخر سده نخست پیش از میلاد تا سده سوم میلادی در دلتای رود راین، در هلند امروزی زندگی می‌کردند. سپس از منابع تاریخی ناپدید شدند و در فرانک‌هایی که همان سرزمین را تصرف کردند ادغام شدند. آنچه آنان را متمایز می‌کرد یک معامله بود. روم از ایشان نه مالیات می‌خواست نه خراج، تنها سرباز می‌خواست، و Batavi هشت گروهان پیاده، یک هنگ سواره و برای مدتی محافظان شخصی امپراتوران را تأمین کردند، آن هم از جمعیتی که برآورد شده چند ده هزار نفر بود. تاکیتوس آنان را به سلاح و زره تشبیه کرد که تنها برای جنگ نگه داشته می‌شوند. هنرنمایی شاخص آنان عبور از رودخانه با کامل تجهیزات، همراه با اسب‌ها، در آرایش نظامی بود و سپس بالا رفتن از کرانه مقابل آماده جنگ. آنان این کار را علیه بریتانیایی‌ها در Medway در سال AD 43 انجام دادند و چهل سال بعد، گروهان‌های Batavi در Mons Graupius خط مقدم را نگه داشتند.

سرزمین مادری آنان جزیره‌ای میان رود Waal و راین کهن بود که سخنگویان هلندی هنوز آن را Betuwe می‌نامند. تاکیتوس می‌گوید آنان از قبیله شورشی Chatti در درون آلمان آمدند، اما باستان‌شناسی نشان می‌دهد که ایشان میان جمعیتی با تأثیرات کلتی که از پیش آنجا بود اسکان یافتند، و نام‌های Batavi هم به صورت ژرمنی و هم کلتی دیده می‌شود. اقتصاد آنان بر دام و اسب استوار بود که در خانه‌های بلند و درازِ طویله‌دار نگه داری می‌شدند. خدای اصلی‌شان Hercules Magusanus بود، قهرمانی رومی که با خدایی بومی درآمیخته بود، و در پرستشگاه او در Empel، سربازان بازنشسته‌ای که بازمی‌گشتند سنجاق‌ها، قطعات کمربند و سلاح‌ها را به نذر به جا می‌گذاشتند. نقطه عطف در سال AD 69 رخ داد، هنگامی که Gaius Julius Civilis، اشرافزاده‌ای یک‌چشم از Batavi و افسری رومی با دلخوری، پس از مرگ نرون در جنگ داخلی گروهان‌های خود را علیه روم به کار گرفت. این شورش گال‌ها و ژرمن‌های دو سوی رود را به خود کشید و دژ لژیون Vetera را ویران کرد، پیش از آنکه روم سال بعد آن را سرکوب کند. این رابطه با شرایطی سخت‌تر بازسازی شد، با یگان‌های Batavi که دور از میهنشان مستقر شدند. یکی از آنان، گروهان نهم، پادگان Vindolanda در مرز شمالی بریتانیا بود و نامه‌های خانواده فرمانده آن بر الواح نوشتاری Vindolanda باقی مانده است.

Batavi برای هلند ماندگارترین افسانه خاستگاه را بر جای گذاشتند. دانشمندان رنسانس آنان را نیاکان هلندی‌های آزاد دانستند، رامبرانت Civilis را در حال سوگند دادن توطئه‌گرانش به قیام نقاشی کرد، دولت انقلابی سال 1795 خود را جمهوری Batavian نامید، و هلندی‌ها نام Batavia را بر پایتخت خود در جاوه گذاشتند. این نام در ارتش بیش از خود مردم زنده ماند: یگان‌های رومی که هنوز Batavi خوانده می‌شدند در سده چهارم می‌جنگیدند، مدت‌ها پس از آنکه کسی در دلتا آن را برای توصیف خود به کار می‌برد.