اروتیک استونیایی‌ها

استونیایی‌ها مردمی ساحل‌نشین در دریای بالتیک هستند که نزدیک‌ترین خویشاوندان فرهنگی‌شان نه در جنوب، آن‌سوی مرز زمینی، بلکه در شمال و آن‌سوی خلیج فنلاند قرار دارند. زبان بلافاصله این را نشان می‌دهد: استونیایی یکی از زبان‌های فینی است، بخشی از خانواده کوچک اورالی که شامل فنلاندی، کارلیایی و مجارستانی دورتر می‌شود، و در نقشه با لتونیایی‌ها، روس‌ها، سوئدی‌ها و آلمانی‌ها که همگی هندواروپایی‌اند احاطه شده، اما از نظر زبانی با هیچ‌یک از آن‌ها خویشاوندی ندارد. دستور زبان بر چهارده حالت صرفی استوار است و نظام واکه‌ای آن شامل حرف õ است که به‌شدت دشوار است و استونیایی‌ها آن را نوعی آزمون تشخیص خودی می‌دانند.

خود کشور هموار و جنگلی است و پر از باتلاق و حدود 2,200 جزیره دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها Saaremaa و Hiiumaa هستند. جمعیت کم است، حدود 1.3 میلیون نفر، و حافظه فرهنگی از کوچک بودن همواره نزدیک به سطح است. استونی در هشت قرن گذشته بیشتر زمان زیر پرچم دیگران بود: نخست دانمارکی‌ها، سپس اشراف آلمانی‌تبار بالتیک زیر فرمان نظم توتونی، سپس سوئدی‌ها، سپس روس‌ها، سپس مدت کوتاهی بین دو جنگ مستقل، سپس شوروی، و سرانجام در سال 1991 دوباره مستقل شد. انقلاب آوازخوانی (Singing Revolution) در اواخر دهه 1980، که در آن تجمع‌های گسترده کُرال ابزار بازپس‌گیری حاکمیت شدند، استعاره‌ای نیست که استونیایی‌ها سرسری به کار ببرند. جشنواره‌های آواز، یا laulupidu، هنوز هر پنج سال ده‌ها هزار خواننده را گرد می‌آورند.

از نظر رسمی دین لوتری است، میراث اصلاحات دینی که در قرن شانزدهم از طریق زمین‌داران آلمانی‌زبان به این منطقه رسید، اما استونی بنا بر سنجش‌های پیمایشی یکی از کم‌پای‌بندترین کشورهای اروپا به شعائر دینی است. باورهای عامیانه کهن‌تر، با بیشه‌های مقدس و ارواح جنگل، هرگز به‌طور کامل از میان نرفتند؛ و اکنون با زمانه‌ای سکولار به‌آسانی همزیستی دارند.

بخش‌های درونی اهمیت دارند. Võros که در ارتفاعات جنوب‌شرقی زندگی می‌کنند به زبان Võro سخن می‌گویند، زبانی که تفاوتش با استونیایی معیار چنان است که بسیاری از زبان‌شناسان آن را زبانی فینی جداگانه، نه گویش، می‌دانند؛ این زبان سنت ادبی و املای خاص خود را دارد. Setos که در آن‌سوی مرز جنوب‌شرقی، در Setomaa، منطقه‌ای که میان مرز استونی و روسیه تقسیم شده، زندگی می‌کنند، ارتدوکس هستند نه لوتری، و این بازمانده قرن‌ها زیستن زیر کلیسای Pskov است نه کلیسای آلمانی‌تبار بالتیک. فرهنگ سِتو سنت آوازخوانی زنانه چندصدایی به نام leelo را که یونسکو به رسمیت شناخته نگه می‌دارد، و نیز پادشاهی تشریفاتی که هر سال انتخاب می‌شود و نماینده زمینی یک قدیس حامی غایب است. این‌ها بقایای فولکلوریک نیستند؛ بلکه همچنان به‌کار گرفته می‌شوند.