اروتیک اتریشی‌ها

اتریشی‌ها به زبان آلمانی سخن می‌گویند، اما آلمانی‌ای که صحبت می‌کنند بیشتر باواریایی است؛ همان پیوستار گویشی که از آن سوی مرز تا جنوب آلمان امتداد دارد و تا تیرول جنوبی در شمال ایتالیا پایین می‌آید. این واقعیت زبانی بیشتر چیزی را که لازم است درباره جایگاه اتریشی‌ها در نقشه اروپا بدانید به شما می‌گوید: در گفتار روزمره به مونیخ نزدیک‌ترند تا به هامبورگ، و از نظر فرهنگی بیش از دنیای پروتستانی شمال دریای شمال با جنوب آلپی درهم تنیده‌اند. آلمانی معیار زبان نوشتاری و پخش رسانه‌ای است، اما در خانه‌ها، میخانه‌ها و شهرهای کوچک این گویش‌های بافاری و اتریشی هستند که کار واقعی را انجام می‌دهند، و فاصله میان گویش و معیار ممکن است آن‌قدر زیاد باشد که آلمانی‌های شمالی گاهی به زیرنویس نیاز داشته باشند.

خود کشور بقایای چیزی بسیار بزرگ‌تر است. برای قرن‌ها، اتریش مرکز امپراتوری هابسبورگ بود، نهادی که چک‌ها، مجارها، کروات‌ها، ایتالیایی‌ها، لهستانی‌ها، اسلوونی‌ها و دیگران را از وین اداره می‌کرد و در پایتخت بقایای عمیق چندقومی بر جا گذاشت؛ در نام‌های خانوادگی، غذا، موسیقی و آداب، که وین را از استان‌های آلپی غرب آن متمایز می‌کند. فروپاشی ۱۹۱۸ امپراتوری را به هسته کوچک آلمانی‌زبان کاهش داد، و الحاق ۱۹۳۸ (آنشلوس) این هسته را برای مدتی کوتاه به آلمان نازی پیوست؛ اتریش پس از جنگ بر پایه هویتی آشکار از نبودن به عنوان آلمانی بازسازی شد، و به همین دلیل اصرار بر اینکه اتریشی‌ها ملیتی متمایز باشند و نه صرفاً یک طعم منطقه‌ای از آلمانی‌ها، موضعی سیاسی زنده است، نه یک موضع ریزه‌کارانه.

کاتولیسیسم بستر تاریخی تقریباً همه چیز است؛ از کلیساهای باروک در هر روستا و تقویم تعطیلات و صلیب‌های کنار مسیرهای کوهپیمایی تا نام‌های برگرفته از روزهای قدیسان. هرچند عمل دینی فعال کاهش یافته، کاتولیسیسم فرهنگی امروز اتریش با زندگی روزمره‌ای نسبتاً غیردینی همزیستی دارد. تیرول جنوبی، که اکنون بخشی از ایتالیاست اما آلمانی‌زبان و از نظر فرهنگی اتریشی است، همچنان زخمی در حافظه ملی باقی مانده است: در ۱۹۱۹ از اتریش جدا شد، زیر حکومت موسولینی به شدت ایتالیایی‌سازی شد، و امروز یک استان خودمختار حفاظت‌شده است که در آن هویت اتریشی در زبان و رسوم پابرجاست.

پراکندگی اتریشی‌ها که در ایالات متحده، کانادا و استرالیا جامعه‌های قابل توجهی دارند، عمدتاً دو موج را منعکس می‌کند: مهاجرت اقتصادی دوران هابسبورگ و دوره میان دو جنگ، و مهاجرت پس از جنگ اتریشی‌های یهودی و پناهندگان سیاسی. عادت‌های متمایزی که ارزش یادآوری دارند: فرهنگ قهوه‌خانه‌ای جدی که در آن نشستن ساعت‌ها پای یک ملانژ تمام هدف است، شیوه خطاب رسمی که عنوان‌های دانشگاهی و حرفه‌ای را دقیق‌تر از تقریباً هر جای دیگر اروپا به کار می‌برد، و منطقه‌گرایی قوی که در آن یک تیرولی و یک بورگنلندی پیش از آنکه خود را اتریشی بدانند، خودشان را دو گونه کاملاً متفاوت از آدم‌ها می‌دانند.