اروتیک لوزیچی‌ها

لوزیچی‌ها قبیله‌ای اسلاو غربی بودند که از آغاز سده‌های میانه تا زمانی که ساکسون‌ها در سده دهم آنان را به تسخیر درآوردند، در دشت‌های باتلاقی لوزاتیای پایین می‌زیستند؛ منطقه‌ای که اکنون در شرق آلمان واقع است. سوربی‌های پایینی که در اطراف کوتبوس زندگی می‌کنند از بازماندگان آنان‌اند. نام این سرزمین ماندگارترین نشان آنان است. لوزاتیا که به آلمانی Lausitz و به سوربی پایینی Łužyca نامیده می‌شود، به نام آنان خوانده شد و این نام معمولاً به واژه‌ای اسلاوی به معنای باتلاق یا برکه بازگردانده می‌شود. این با سرزمینی از مرغزارهای مرطوب، بیشه‌های توسکا و رودهای کندرو همخوانی دارد. سرزمین آنان از الستر سیاه به سوی شرق تا نایسه امتداد داشت و رود اشپره و شبکه پیچ‌درپیچ کانال‌هایی که امروز اشپره‌والد نامیده می‌شود، از آن می‌گذشت. آنان یکی از قبایل اتحاد سوربی بودند، یکی از سه گروه بزرگ اسلاوهایی که میان رودهای البه و اودر زندگی می‌کردند. میلچنی‌ها در جنوب آنان می‌زیستند و دالمینزی‌ها، نیسانی‌ها و سیوسلی‌ها دورتر در غرب. لوزیچی‌ها به شکلی کهن از زبان سوربی سخن می‌گفتند، زبانی اسلاوی غربی که با لهستانی و چکی خویشاوندی نزدیک دارد، و سوربی پایینی نزدیک‌ترین بازمانده زنده آن است. جغرافی‌دان باواریایی، فهرستی از سده نهم از اقوام شرق قلمرو فرانک‌ها، به Lunsizi سی دژ نسبت می‌دهد. باستان‌شناسی این را تأیید می‌کند: لوزاتیای پایین پر است از بقایای دژهای گرد ساخته‌شده از چوب و خاک، و دژ رادوش با اندازه کامل بازسازی شده است. آنان از آیین کهن اسلاوی پیروی می‌کردند، اما تقریباً هیچ چیز درباره خدایان و آیین‌های خودشان نوشته نشده است.

استقلال آنان زیر فشار زاکسن از میان رفت. پادشاه هنری یکم در سال 932 علیه آنان لشکر کشید و در سال 963 مارگراف گرو آنان را به تسلیم واداشت، و این کار سرزمینشان را به مرزبوم‌های شرقی امپراتوری پیوست و باج و مبلغان دینی به دنبال آن آمدند. پس از آن لوزاتیا محل نزاع شد. بولسواف یکم، پادشاه لهستان، در سال 1002 آن را تصرف کرد و در سال 1018 بر پایه صلح باوتسن آن را نگه داشت، و امپراتوری در سال 1031 آن را بازپس گرفت. مهاجران آلمانی در سده‌های دوازدهم و سیزدهم رسیدند و زبان اسلاوی را به روستاها راندند، جایی که این زبان مدت‌ها پس از ناپدید شدن خود قبیله از سندها باقی ماند. نام لوزاتیا بعدها به سوی جنوب گسترش یافت و سرزمین‌های کهن میلچنی‌ها را در بر گرفت، و به همین دلیل امروز لوزاتیای بالایی وجود دارد. سوربی‌های پایینی که بیشترشان از زمان اصلاحات دینی لوتری‌اند، هنوز زبان خود را در اطراف کوتبوس، که آن را Chóśebuz می‌نامند، زنده نگه می‌دارند. این منطقه تابلوهای دوزبانه و یک دبیرستان سوربی پایینی دارد، هرچند این زبان اکنون به‌شدت در خطر نابودی است.