اروتیک نورمان‌ها

نورمن‌ها قومی قرون وسطایی بودند که در قرن‌های دهم و یازدهم در امتداد بخش پایینی رود سن، در منطقه‌ای که امروز نرماندی در شمال فرانسه نام دارد، شکل گرفتند و تا اواخر قرون وسطا در جمعیت‌های فرانسوی، انگلیسی، ایرلندی و ایتالیایی جنوبی حل شدند. آنچه از آنان یک قوم ساخت، سرعت همگون‌شدنشان همراه با میل به فتح بود. ظرف سه نسل پس از اسکان رولو در سال 911، فرزندان یورشگران دانمارکی و نروژی زبان نورس کهن را رها کردند و به گویشی گالو-رومی روی آوردند، غسل تعمید پذیرفتند و پرخاشگرترین اشرافیت شوالیه‌ای اروپا را بنا نهادند. آنان از نظر ریشه اسکاندیناوی، از نظر زبان و دین فرانسوی، و از نظر روش چیزی تازه بودند. سرزمین مادری فشرده بود: شبه‌جزیره کوتنتن، پی دو کو، بسن و دره سن تا روئن، و در دریای نزدیک ساحل، جزایر مانش. نورمنی کهن گویشی شمالی از فرانسوی کهن بود، زبانی از گروه اویل که شماری واژه نورس برای کشتی، جزر و مد و کارهای مزرعه را حفظ کرده بود. پس از 1066 به انگلستان برده شد و به انگلو-نورمن تبدیل شد، زبان دربار و حقوق برای سه قرن، و به همین دلیل زبان انگلیسی هنوز واژه‌هایی مانند jury، verdict، mortgage و parliament را به کار می‌برد. دین، مسیحیت لاتین بود که یکجا پذیرفته شد و با شور یک سازنده به جا آورده شد: دوک‌ها و بارون‌هایشان دیرهایی در ژومیژ، فکامپ و کان بنا کردند، و سبک رومانسک ستبردیوار با طاق‌های گرد که صادر کردند هنوز در بریتانیا معماری نورمن نامیده می‌شود.

نقطه‌های عطف مشهورند. نبرد هیستینگز در سال 1066 ویلیام را بر تخت انگلستان نشاند و سرشماری دامزدی را پدید آورد، کامل‌ترین دفتر ثبت زمینی که در اروپای قرون وسطا تهیه شد. در همان دهه‌ها، برادران اوتویل، پسران کوچک‌تر یکی از اربابان خرده‌پای کوتنتن، آپولیا، کالابریا و سپس سیسیل مسلمان را تصرف کردند و از آن‌ها دولتی ساختند که راجر دوم در سال 1130 آن را پادشاهی کرد و به زبان‌های لاتین، یونانی و عربی اداره می‌شد. بوهموند در نخستین جنگ صلیبی انطاکیه را گرفت. اربابان نورمن به ولز و از سال 1169 به ایرلند پیشروی کردند. دو نکته کمتر شناخته شده است. نورمن‌ها پشت سر را می‌تراشیدند، مدی که در پرده‌نگاره بایو آشکار است، و به روایت یکی از وقایع‌نامه‌ها همین باعث شد پیشاهنگان هارولد از ارتشی از کشیشان خبر دهند. و «کلامور دو هارو»، فریادی قرون وسطایی برای درخواست حمایت دوک، هنوز هم می‌تواند از سوی جزیره‌نشینان مانش سر داده شود تا یک بی‌عدالتی را تا زمان رسیدگی دادگاه متوقف کند. فیلیپ دوم فرانسه در سال 1204 دوکنشین را تصرف کرد و خانواده‌های نورمن در دو سوی مانش پادشاه خود را برگزیدند و فرانسوی یا انگلیسی شدند. در ایرلند، مهاجران به «انگلیسی‌های قدیم» تبدیل شدند. در سیسیل با اشراف محلی وصلت کردند و ظرف چند نسل از میان رفتند. آنچه باقی مانده نام یک منطقه فرانسوی، واژگانی حقوقی، هزاران قلعه و کلیسا، و گویش برآمده از نورمنی در جرزی و گرنزی است که هنوز شمار رو به کاهشی آن را زنده نگه می‌دارند.