اروتیک ساردینیایی‌ها

ساردینیایی‌ها مردم جزیره‌ای هستند که بیشتر تاریخش را به تماشای رسیدن کشتی‌ها گذرانده است: فنیقی‌ها، رومی‌ها، وندال‌ها، بیزانسی‌ها، عرب‌ها، پیزایی‌ها، جنوایی‌ها، آراگونی‌ها، اسپانیایی‌ها، پیمونتی‌ها. هر موجی را در خود جذب کرده، بی‌آنکه کاملاً به هیچ‌یک از آنان بدل شود. نتیجه این است که مردم جزیره نخست خود را ساردینیایی و تنها در درجه دوم ایتالیایی می‌دانند، تمایزی که اگر از ایشان پرسیده شود، با ادب اما با قاطعیت بیان می‌کنند. مناطق داخلی، به‌ویژه منطقه صخره‌ای باربانجیا که پیرامون کوهستان ژنارژنتو قرار دارد، هیچ‌گاه به‌طور کامل به دست هیچ‌یک از آن اشغالگران مطیع نشد، و آن گله‌داری کوهستانی سرسخت (گوسفند، پنیر و خاطرات طولانی) هنوز نقطه ارجاع فرهنگی است، حتی برای ساردینیایی‌هایی که هرگز گله‌ای نچرانده‌اند.

ساردینیایی، یا sardu، گویشی از ایتالیایی نیست. زبانی رومانسی و مستقل است و زبان‌شناسان آن را عموماً محافظه‌کارترین بازمانده زندهٔ لاتین می‌دانند؛ گوینده لاتین کلاسیک بیش از هر زبان امروزی از آن را باز می‌شناسد. این زبان در درون خود به لوگودورِسه در مرکز و شمال و کامپیدانِسه در جنوب تقسیم می‌شود، و گالورِسه و ساسارِسه در شمال تأثیر شدید کرسیکایی و توسکانی نشان می‌دهند، و جیب کاتالان‌زبان آلگیرو در ساحل غربی بازمانده سده‌های حکومت آراگون است. مذهب کاتولیک دین غالب است و تقویم را شکل می‌دهد؛ جشن‌های سانت‌افیزیو در کالیاری و نمایش‌های نقاب‌دار ماموتونس در ماموئادا از آن بسیار وام می‌گیرند، اما لایهٔ کهن‌تر دائماً سر بیرون می‌آورد، به‌ویژه در آیین‌های تدفین و حفاظتی که کشیشان قرن‌ها یا با آن مدارا کرده‌اند یا کوشیده‌اند ریشه‌کنش کنند.

دو رشته در بافت اجتماعی جریان دارد که دانستنشان ارزش دارد. یکی nuraghe است، برج سنگی مخروطی که ساکنان جزیره در عصر مفرغ ساختند؛ نزدیک به هفت هزار عدد از آن‌ها هنوز برپاست و صرفاً پس‌زمینهٔ منظره نیستند، بلکه حضوری اجدادی‌اند که دائماً به آن ارجاع داده می‌شود. دیگری درازعمری است. مناطق کوهستانی اوگلیاسترا و باربانجیا یکی از معدود مناطق آبی جهان‌اند که از نظر جمعیت‌شناختی تأیید شده‌اند، با تمرکز غیرمعمول صدساله‌ها، که معمولاً به ترکیبی از زمین پیاده‌روی، رژیم غذایی مبتنی بر حبوبات، پنیر شیر میش و شراب قرمز معتدل، و شبکه‌های خویشاوندی به‌هم‌پیوسته‌ای نسبت داده می‌شود که سالمندان را در متن زندگی روزمره نگه می‌دارند، نه در حاشیه آن. ساردینیایی‌ها معمولاً دربارهٔ همهٔ این‌ها با شانه بالا انداختن سخن می‌گویند. جزیره مدت‌هاست اینجاست. آن‌ها هم همین‌طور.