اروتیک ودیانتی‌ها

ودیانتی‌ها قومی لیگوریایی بودند که در اواخر عصر آهن و دوران روم در کوه‌های آلپ دریایی، بالای شهر کنونی نیس در جنوب‌شرقی فرانسه، زندگی می‌کردند و به‌تدریج در جمعیت لاتین‌زبان منطقه ادغام شدند. هویت آنان به یک تپه‌ی واحد پیوند دارد. پلینیوس بزرگ، سمنلوم را که امروز ناحیه‌ی سیمیه در نیس است، شهر آنان می‌نامد. این سطر، همراه با ویرانه‌ها و کتیبه‌های لاتینی که در این محل یافت شده، بیشتر آنچه را درباره‌ی آنان می‌دانیم فراهم می‌کند. آنان یکی از جوامع کوچک لیگوریایی در ستیغ‌ها و دره‌های این ساحل بودند. نویسندگان یونانی و رومی معمولاً این گروه‌ها را در یک دسته قرار می‌دادند، به‌عنوان مردمان کوهستانی سرسخت و مستقل، و به‌ندرت به‌طور جداگانه توصیفشان می‌کردند.

استقلال آنان زیر فرمان آگوستوس پایان یافت. حدود سال 14 پیش از میلاد، نیروهای رومی مردمان آزاد آلپ دریایی را مطیع کردند، و یادمان بزرگ پیروزی در لا توربی، که کمی دورتر به سمت شرق در امتداد ساحل قرار دارد، هنوز یادآور این لشکرکشی است. برای ودیانتی‌ها، نتیجه جذب بود نه محو شدن. سمنلوم مقر استان تازه‌ی آلپس ماریتیمه شد، منطقه‌ی مرزی کوچکی که فرمانداری از طبقه‌ی شهسواران آن را اداره می‌کرد، و شهر قبیله‌ای حمام‌های عمومی، آمفی‌تئاتر و امور اداری روم را به دست آورد. این وضع، همسایگان عجیبی برای منطقه به وجود آورد. پایین‌تر، در کنار ساحل، نیکایا قرار داشت، پست تجاری یونانی که از ماسالیا بنا شده بود و کاملاً تابع استان دیگری بود. برای قرن‌ها شهر کوهستانی لیگوریایی و بندر یونانی تنها چند کیلومتر از هم فاصله داشتند و زیر دو حوزه‌ی قضایی جدا قرار داشتند، نخستین به کوه‌ها و دومی به دریا چشم داشت.

صدای خودشان تقریباً به‌کلی از میان رفته است. زبان لیگوریایی باستان بیشتر در نام‌های جغرافیایی و نام‌های شخصی باقی مانده، و زبان‌شناسان هنوز درباره‌ی نسبت آن با زبان‌های کلتی که همسایگان گالی‌شان به آن سخن می‌گفتند بحث می‌کنند. در دوران امپراتوری، کتیبه‌های سمنلوم به لاتین است. باورها نیز همین مسیر را طی کردند. آیین‌های محلی چیز اندکی بر جا گذاشتند، خدایان رومی جای آنان را در زندگی عمومی گرفتند، و در اواخر دوران باستان، شهر اسقف مسیحی ویژه‌ی خود را داشت، تا آنکه این اسقف‌نشین با اسقف‌نشین نیس ادغام شد. این مردم در یک رویداد واحد ناپدید نشدند. به‌مرور زمان، منابع فقط از ذکر نامشان بازایستادند. آنچه باقی مانده، خود مکان است. خیابان‌ها، حمام‌ها و میدان بیضی‌شکل کوچکی که در سیمیه کاوش شده‌اند، اکنون در یک پارک عمومی بالای شهر قرار دارند، کنار موزه‌ی باستان‌شناسی، و محله‌ای که بر روی سمنلوم رشد کرد هنوز صورتی از نام آن را با خود دارد.