اروتیک لوکزامبورگی‌ها

لوکزامبورگی‌ها ملت کوچکی هستند که چندزبانگی را به هویتی مدنی تبدیل کرده‌اند. حدود 700,000 نفر در نواری از ارتفاعات جنگلی و دره‌های رودخانه‌ای میان فرانسه، بلژیک و آلمان زندگی می‌کنند و بیشترشان در جریان یک روز عادی میان سه زبان جابه‌جا می‌شوند: لوکزامبورگی در خانه و در رادیو، فرانسوی برای امور اداری و دادگاه‌ها، و آلمانی برای روزنامهٔ صبح. هیچ‌یک از این‌ها نمایشی نیست. این شیوهٔ عملیِ کنار آمدن ملتی است که هزار سال در مرز میان اروپای رومی‌زبان و اروپای ژرمنی زیسته و آن جغرافیا را به فرهنگی کارآمد بدل کرده، نه به یک شکایت.

خود زبان لوکزامبورگی ستون اصلی است. این زبان از گویش‌های فرانکی موزل در ریناناندِ مرکزیِ آلمان مشتق شده و قرن‌ها به‌عنوان گویشی محلی شناخته می‌شد که گفته می‌شود اما نوشته نمی‌شود. تدوین آن دیر انجام شد و این زبان تنها در سال 1984 به زبان ملی کشور اعلام شد. این تازگی اهمیت دارد: لوکزامبورگی‌ها جمعیتی هستند که در حافظهٔ زندهٔ خود آگاهانه تصمیم گرفتند که گویششان یک زبان است و لوکزامبورگی بودن معنایی متفاوت از آلمانی یا فرانسوی بودن دارد. همان جامعهٔ زبانی از آن سوی مرز تا منطقهٔ بلژیکیِ Arelerland در اطراف آرلون نیز امتداد دارد، جایی که گویندگان مسن‌تر هنوز این گویش را زنده نگه می‌دارند، در کشوری که رسماً آن‌ها را والون‌ها می‌نامد.

کاتولیسم دین به‌ارث‌رسیده است و ریتم سال کشاورزی، زیارت به ایشترناخ با رژهٔ رقصندهٔ عجیبش، و معماری هر میدان روستا را شکل داده است. در دو نسل گذشته، عمل مذهبی به‌طور چشمگیری کاهش یافته، اما چارچوب فرهنگی آن هنوز در تقویم مدرسه و تعطیلات رسمی باقی است. از نظر سیاسی، دوک‌نشین بزرگ تنها دوک‌نشین بزرگی است که در جهان باقی مانده است؛ حاصل تصادفی از دیپلماسی قرن نوزدهم که لوکزامبورگی‌ها برای حفظ آن اصرار داشته‌اند.

جامعهٔ مهاجر از این جهت شایان توجه است که نسبت به سرزمین مادری بسیار بزرگ است. موج جدی مهاجرت در قرن نوزدهم خانواده‌های لوکزامبورگی را به غرب میانهٔ آمریکا، یعنی ویسکانسین، آیووا و مینه‌سوتا، و به جنوب برزیل فرستاد، جایی که بازماندگان آن‌ها در ریوگرانده دو سول هنوز پاره‌هایی از زبان و نام‌های خانوادگی را حفظ کرده‌اند. در داخل کشور، جمعیت امروز از نوع دیگری از مهاجرت شکل گرفته است: تقریباً نیمی از ساکنان لوکزامبورگ امروز اتباع خارجی هستند و سهم بسیار بزرگ‌تری از نیروی کار روزانه از مرزهای فرانسه، بلژیک و آلمان رفت‌وآمد می‌کند. هویت لوکزامبورگی ناچار شده است خود را در برابر این جریان مداوم ورودی، با قاطعیت تعریف کند.