اروتیک ایرلندی‌ها

ایرلندی‌ها مردمی سلتی هستند که هویتشان کمتر از انزوا و بیشتر از بحثی طولانی با جزیره بزرگ‌تر همسایه شکل گرفته است. ایرلند در لبه غربی اروپا قرار دارد، سرزمینی سبز و بارانی با کوه‌های کم‌ارتفاع، باتلاق‌های توربی و ساحلی که ساکنانش را به مهاجرانی در مقیاسی تبدیل کرد که کمتر جمعیتی توانسته با آن برابری کند. امروز حدود پنج میلیون نفر در این جزیره هستند که خود را ایرلندی می‌دانند؛ و بیرون از آن، به گفته برخی شمارش‌ها، ده برابر این عدد خود را دارای تبار ایرلندی می‌دانند: در بوستون و بوئنوس‌آیرس، در لیورپول، سیدنی و شهرهای معدن نقره در شمال مکزیک. این پراکندگی حاشیه‌ای بر ایرلندی بودن نیست، بلکه بخشی از تعریف آن است.

زبان ایرلندی، Gaeilge، به شاخه گوئیدلیک زبان‌های سلتی تعلق دارد، به گیلیک اسکاتلندی و مانکسی نزدیک‌تر است تا به ولزی، و قرن‌ها فشار اداری انگلیسی را عمدتاً در امتداد ساحل اقیانوس اطلس و در نواحی غربی Gaeltacht پشت سر گذاشت، جایی که هنوز به‌عنوان زبان روزمره به آن سخن گفته می‌شود. بیشتر ایرلندی‌های امروز با انگلیسی به‌عنوان زبان اول بزرگ می‌شوند و ایرلندی را درسی مدرسه‌ای می‌دانند که ممکن است به آن علاقه داشته باشند یا نداشته باشند؛ جایگاه این زبان بیشتر عاطفی است تا کارکردی، و این خود نوعی بقای ویژه است.

کاتولیک‌گری از مدت‌ها پیش از اصلاحات دینی، وابستگی مذهبی غالب بوده است، و در بیشتر قرن بیستم کلیسا اقتداری بی‌صدا و فراگیر بر آموزش، بیمارستان‌ها و ریتم زندگی خانوادگی اعمال می‌کرد. این اقتدار در حافظه زنده مردم فرو ریخت: افشای سوءاستفاده‌ها در دهه‌های 1990 و 2000، قانونی شدن طلاق در 1995، همه‌پرسی ازدواج همجنس‌گرایان در 2015، و لغو متمم هشتم در 2018 نشان‌دهنده جامعه‌ای است که در این مسائل سریع‌تر از تقریباً هر یک از همسایگان اروپایی‌اش تغییر کرده است. نتیجه، جمعیتی است که در تعطیلات و مراسم تدفین هنوز از نظر فرهنگی کاتولیک است، و در سیاست عمدتاً سکولار.

در داخل جزیره، تمایزها اهمیت دارند. ایرلندی‌های اولستر، یعنی جمعیت کاتولیک ناسیونالیست شمال، در استانی با جامعه پروتستان یونیونیست زندگی می‌کنند و در کنار مرزی زندگی می‌کنند که در حافظه زنده مردم با سلاح بر سر آن جنگیده شد. سفرهای ایرلندی (Irish Travellers) که از سال 2017 به‌عنوان یک اقلیت قومی متمایز به رسمیت شناخته شده‌اند، زبان خاص خود (Shelta)، میراث کوچ‌نشینی‌ای که اکنون بیشتر ساکن شده، و رابطه‌ای با عموم مردم ایرلند دارند که همچنان ناآرام است. سخن گفتن از «ایرلندی‌ها» به‌صورت مفرد راحت است و تنها تا حدی درست.