اروتیک رومانیچال‌ها

رومانیچال‌ها مردم روما در بریتانیا هستند، همان خانواده‌هایی که بیگانگان مدت‌ها آنان را «کولی‌های انگلیسی» خوانده‌اند. آنچه ایشان را به‌عنوان یک گروه متمایز می‌کند کمتر سرزمین است و بیشتر نیای مشترک، نام‌خانوادگی‌هایی که در نسل‌های متوالی تکرار می‌شوند، و واژگانی که برای استفاده میان خودشان نگه داشته شده است. نام از Romani chal گرفته شده که تقریباً به معنای «مرد رومانی» است، و هر کس بیرون از جامعه باشد gorger نامیده می‌شود. نیاکانشان بخشی از همان مهاجرت طولانی از شمال هند بودند که همهٔ جمعیت‌های روما در اروپا را پدید آورد. آنان تا اوایل قرن شانزدهم به اسکاتلند و انگلستان رسیدند و به‌اشتباه مصری پنداشته شدند، اشتباهی که به زبان انگلیسی واژهٔ Gypsy را داد.

تساهل دوام نیاورد. قوانین دوران تودور در زمان هنری هشتم و ماری یکم دستور دادند «مصری‌ها» از قلمرو بیرون رانده شوند، و سپس ماندن را جنایتی مستوجب اعدام کردند. با این حال خانواده‌ها ماندند و در حاشیه‌های اقتصاد روستایی کار کردند: معاملهٔ اسب، ساختن میخ‌های چوبی، تیز کردن چاقو، فروش دوره‌گردی خانه‌به‌خانه، و کار فصلی در چیدن رازک و میوه در کنت و هرفوردشایر. گاری سقف‌قوسی نقاشی‌شده، یعنی vardo، به‌طرز غافلگیرکننده‌ای دیر پدید آمد، در قرن نوزدهم، و نشان این شیوهٔ زندگی شد. در همان دوره برخی خانواده‌ها به ایالات متحده و کانادا رفتند و برخی دیگر در استرالیا، نیوزیلند و آفریقای جنوبی ساکن شدند، جایی که جامعه‌های رومانیچال هنوز پابرجایند.

زبان رومانی به آنگلورومانی فرسوده شده است که واژگان رومانی را بر دستور زبان انگلیسی حمل می‌کند، مانند kushti به معنای خوب، chavvi به معنای کودک، و mush به معنای مرد. این زبان نقش گونهٔ زبانی خانوادگی را دارد و راهی است برای سخن گفتن خصوصی در جمع عمومی، و واژهٔ pal را که از phral به معنای برادر است به انگلیسی روزمره داده است. قواعد mochadi، یعنی ناپاکی آیینی، هنوز بسیاری از خانه‌ها را اداره می‌کند، با کاسه‌های جداگانه برای ظروف، لباس‌شویی و بدن، و سگ‌هایی که بیرون از تریلر نگه داشته می‌شوند. دین مسیحی است و از نظر تاریخی کلیسای انگلستان بوده است، هرچند کلیسای پنطیکاستی کولیان «نور و زندگی» در دهه‌های اخیر پیروان بسیاری را جذب کرده است. تشییع جنازه‌ها گردهمایی‌های بزرگی هستند که با دسته‌گل‌هایی به شکل اسب یا گاری مشخص می‌شوند. در نسل‌های پیشین گاری و داراییِ درگذشته گاه سوزانده می‌شد.

قانون زمین زندگی امروز را شکل داده است. قانون سایت‌های کاروان مصوب 1968 شوراها را موظف کرد جای اسکان فراهم کنند. این تعهد در سال 1994 لغو شد و قانونی در سال 2022 برخی اردوگاه‌های غیرمجاز را جرم کیفری کرد. دادگاه‌ها از سال 1988 کولی‌ها را یک گروه قومی به رسمیت شناخته‌اند. در بریتانیا امروز بیشتر خانواده‌ها در خانه یا در سایت‌های دائمی زندگی می‌کنند، اما سفر همچنان در نگاه مردم به خودشان محوری است. بازارهای اسب جایی است که جامعه خود را در عرصهٔ عمومی نشان می‌دهد: اپلبی در کامبریا هر ژوئن، جایی که اسب‌ها در رودخانهٔ ایدن شسته می‌شوند و در مسیر موسوم به «فلشینگ لین» رو به بالا دوانده می‌شوند، و استو در گلاسترشایر. هر دو فرصتی برای داد و ستد و دیدار با خویشاوندان‌اند.